• Σημείωμα του συντονιστή έκδοσης

  • 16 Jun 11
  • Η παραγωγή του τεύχους του περιοδικού transform! που κρατάτε στα χέρια σας ήταν μια συναρπαστική διαδικασία. Αρκετό καιρό αφότου αποφασίσαμε να εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας στο δεξιό εξτρεμισμό στην Ευρώπη, ο κόσμος άρχισε να κινείταιαφενός, με τις εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και σε άλλες αραβικές χώρες και, αφετέρου, με την περιβαλλοντική καταστροφή στην Ιαπωνία λόγω του σεισμού, του τσουνάμι και της έκρηξης του πυρηνικού αντιδραστήρα. Προκειμένου να καλύψουμε αυτά τα γεγονότα με επάρκεια, απευθυνθήκαμε σε πολλούς συγγραφείς και προσπαθήσαμε να εξασφαλίσουμε χώρο μέσα στο προαποφασισμένο περιεχόμενο.

    Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η προσπάθεια αυτή είχε επιτυχία λόγω των συνεισφορών της Γκαμπριέλ Χαμπασί, του Γιοαχίμ Μπίσοφ και του Έλμαρ Αλτφάτερ. Ωστόσο, όσον αφορά το ζήτημα της χρήσης ατομικής ενέργειας, η συζήτηση είναι μάλλον ανολοκλήρωτη. Στην πραγματικότητα, βρίσκεται ακόμα στην αρχή της. Η αριστερή κοινή γνώμη στην Ευρώπη μοιάζει διχασμένη και η συνέχιση του διαλόγου είναι απαραίτητη.

    Όπως αναδεικνύει η εξέλιξη του δεξιού ριζοσπαστισμού, καθώς και η συνεχιζόμενη νομισματική αστάθεια στην Ευρώπη, ο κόσμος βιώνει μια κρίση του ισχύοντος πολιτισμικού μοντέλου. Ο καπιταλισμός, με την προσήλωσή του στη συνεχή μεγέθυνση, αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι ουσιωδώς ανίκανος να επιλύσει την παγκόσμια κρίση στις διάφορες μορφές της: περιβαλλοντική, ενεργειακή, μεταναστευτική, κρίση παιδείας, φτώχειας και αποκλεισμού κ.λπ. Μόνο τον τελευταίο χρόνο, τον οποίο η ΕΕ αφιέρωσε στην καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, εφαρμόστηκε μια σειρά μέτρων λιτότητας τα οποία έπληξαν κυρίως τους άνεργους, τους δικαιούχους παροχών από το κοινωνικό κράτος και τους ασθενείς. Κάποιες πλευρές αυτού του ζητήματος, μαζί με την αδυναμία της κυρίαρχης οικονομικής τάξης να καλύψει την ανάγκη για υλική (τουλάχιστον) ευημερία, προσεγγίζονται με διαφορετικό αλλά ενδιαφέροντα τρόπο μέσα από τα κείμενα που συλλέξαμε.

    Ο δεξιός εξτρεμισμός, το βασικό θέμα αυτού του τεύχους, εισάγεται με το άρθρο του Ζακ-Ιβ Καμί. Στα κείμενα που ακολουθούν εξετάζεται η κατάσταση και η πορεία των ακροδεξιών κομμάτων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και περιοχές. Στόχος μας δεν ήταν τόσο η πλήρης κάλυψη του ευρωπαϊκού χώρου όσο η καταγραφή των κοινών τάσεων που παρατηρούνταισε διάφορες χώρες και η σχέση των παραδοσιακών κομμάτων της Δεξιάς με τα δεξιά άκρα.

    Το περιοδικό περιλαμβάνει επίσης μια σειρά άρθρων που αναλύουν βασικές πλευρές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κομβικά ευρωπαϊκά ζητήματα. Οι σκέψεις του Κόνραντ Σίλερ για τις εναλλακτικές προοπτικές της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και η μελέτη του Ρίχαρντ Ντέτγε και άλλων για την αρνητική στάση των γερμανών πολιτών απέναντι στις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησής τους (παρότι η στάση αυτή δεν εκφράζεται με δράση) αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή.

    Δυστυχώς, λόγω χρόνου,στο τεύχος αυτό δεν υπάρχει αναφορά για το πρόσφατο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Ντακάρ. Χάρη όμως στην Κάρλα Λουίς, απεσταλμένη του πορτογαλικού Μπλοκ της Αριστεράς, μπορέσαμε να συμπεριλάβουμε ορισμένες φωτογραφίες από το χώρο διεξαγωγής, οι οποίες, σύμφωνα με δική της επιθυμία, συνοδεύονται από το ακόλουθο κείμενο.

     

    Λουτς Χόλζινγκερ

     

    Εντυπώσεις από τη Σενεγάλη

     

    Παρότι η Σενεγάλη είναι από μόνη της μια εντυπωσιακή χώρα, η πρώτη φορά που κάποιος επισκέπτεται την Αφρική συνδέεται με έντονα συναισθήματα.

    Η χαρά, η συμπάθεια, η ακαταστασία, αυτός ο συνδυασμός καπνού και ομίχλης, τα ήσυχα χωριά, η δύναμη της σενεγαλέζικης δημιουργικότητας και η ενέργεια των γυναικών της σε συνεπαίρνουν.

    Οι φωτογραφίες μου προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα μέρος αυτής της «συνολικής εντύπωσης» που αποκόμισα.

    Για παράδειγμα, η φωτογραφία με τα παιδιά που παίζουν σε ένα βυρσοδεψείο, με τις μητέρες τους να βρίσκονται κατά πάσα πιθανότητα σε ώρα εργασίας, δείχνει ότι, παρόλη τη μυρωδιά και τις άσχημες συνθήκες, η χαρά της παιδικής ηλικίας θα υπάρχει πάντα. Οι γυναίκες μπορεί να είναι ισχυρές παντού, αλλά στη Σενεγάλη μπορεί κανείς να νιώσειτην ενέργεια και τη δημιουργικότητα που πρέπει να έχουν. Είναι στο αίμα τους και είναι κάτι που πραγματικά μπορεί κανείς να δει. Από ταγεωργικά εργαστήρια μέχρι πιο ιδιαίτερα ζητήματα για ταδικαιώματα των γυναικών, οι ίδιες και τα πολύχρωμα ρούχα τους ήταν αδύνατο να περάσουν απαρατήρητα.

    Έπειτα, οι τεχνίτες. Άντρες που προέρχονται από παντού και ασχολούνται με ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Κοιτώντας τους αναρωτιέσαι αν θα βρίσκονται εκεί μετά από λίγο και τι ακριβώς θα κάνουν. Ο κόσμος είναι γεμάτος κίνηση με ανθρώπους που αλλάζουν συνεχώς δραστηριότητες και αυτό δεν είναι πουθενά πιο εμφανές απ’ ό,τι στη Σενεγάλη.

    Για κάποιον που έχει την ευκαιρία να βγει έξω από το Ντακάρ, τα μικρά γύρω χωριά συνθέτουν μια άλλη πραγματικότητα. Ήσυχα μέρη δίπλα στη θάλασσα με πολλές «πιρόγες» (που σημαίνει «το μόνο που μπορείς να κάνεις μ’ αυτό»). Τα ψάρια που αλιεύονται πωλούνται σε πολυσύχναστες αγορές, μερικές φορές χωρίς βασικές συνθήκες υγιεινής. Όταν τα ψάρια, οι ευκαιρίες και η ελπίδα λιγοστεύουν, οι πιρόγες μπαίνουν στη θάλασσα τη νύχτα και αντί για ψάρια μεταφέρουν ανθρώπους. Ανθρώπους που ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο που όλοι δικαιούνται να δουν.

    Μην περιμένετε να πάτε στη Σενεγάλη και να γυρίσετε ανεπηρέαστοι από όλα αυτά που έχετε δει. Αυτή η δημιουργική ενέργεια, το να μπορείτε να φανταστείτε τα όνειρα κάποιων άλλων ανθρώπων και εν μέρει να τα βιώσετε, δεν είναι εύκολο να ξεχαστεί. Ο κόσμος είναι όλα τα μέρη του και αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος των όσων είχαμε την ευκαιρία να δούμε.

     

    Κάρλα Λουίς