• Ενάντια στη "Συνθήκη για το ευρώ"

  • 16 Jun 11 Posted under: Transformative Strategies
  • Η Ευρώπη έχει ταρακουνηθεί ιδαίτερα από την κρίση. Μπροστά στην έκρηξη του δημόσιου χρέους, οι πρωτοβουλίες που έχουν παρθεί δεν είναι στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των αιτιών της κρίσης, αλλά υποβάλλουν τους πληθυσμούς σε θεραπεία υπερλιτότητας. Ένα νέο ευρωπαϊκό μέτρο αποπειράται να εναρμονίσει τις διαφορετικές εθνικές πολιτικές και τoν τρόπο που λαμβάνονται οι σχετικές με αυτές αποφάσεις. Πώς θα χαρακτήριζες αυτή την καινοτομία;

     

    Αυτή η καινοτομία είναι στην πραγματικότητα μια δραματική διεύρυνση των ήδη υπαρχόντων μηχανισμών που έχουν οδηγήσει στην τωρινή κοινωνική υπερλιτότητα και στην ενίσχυση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Είναι μια επιθετική κίνηση, που την ονομάζουν Σύμφωνο για το Ευρώ και σκοπό έχει να οριστικοποιηθούν εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές που περιλαμβάνουν νέες μαζικές περικοπές των κονωνικών δικαιωμάτων. Εφόσον οι ευρωπαίοι καπιταλιστές δεν μπορούν να συγκρατήσουν την κρίση, εντατικοποιούν περαιτέρω τον αγώνα δρόμου για την χρηματοπιστωτική ανταγωνιστικότητα εντός της Ευρωζώνης. Θέτουν σε όλους μας τους όρους που βάζουν οι Γερμανοί οι ηγεμονικές γερμανικές ομάδες ευελπιστούν να αντλήσουν όλα τα δυνατά οφέλη με το να ενισχύουν την κυριαρχία τους σε χρηματοπιστωτικό επίπεδο εντός της Ευρωζώνης. Όλοι οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν φοβερό τίμημα, αφού θα εκδηλωθεί ακόμη σοβαρότερη έκρηξη των ανισοτήτων παντού στην Ευρώπη και μεταξύ των διάφορων χωρών. Το Σύμφωνο για το Ευρώ είναι σημαντικό συμπληρωματικό στάδιο του πολέμου που διεξάγουν οι καπιταλιστικές δυνάμεις εναντίον των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας.

    Τι άλλο προκάλεσε την κρίση αν όχι το μοντέλο του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού βάσει του οποίου οικοδομήθηκε τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδιαίτερα η Ευρωζώνη; Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα αυτών των νεοφιλελεύθερων επιλογών που υλοποιήθηκαν από δεξιούς όπως και από σοσιαλφιλελεύθερους ηγέτες. Με το Σύμφωνο Σταθερότητας, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το κοινωνικό και δημοσιονομικό ντάμπινγκ, η γενίκευση της εργασιακής ανασφάλειας και οι πολιτικές της απορύθμισης έχουν θέσει ακόμη περισσότερους πολίτες και χώρες της Ευρώπης υπό τις διαταγές των χρηματοπιστωτικών αγορών. Έχουν περικόψει τα κοινωνικά δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών, έχουν προκαλέσει ανισορροπία στους κρατικούς προϋπολογισμούς και έχουν αυξήσει τα κρατικά χρέη, χρησιμοποιώντας τα μάλιστα ως δικαιολογία για ένα νέο κύκλο μέτρων λιτότητας. Αυτές είναι οι πολιτικές που οδήγησαν στην κρίση. Είναι μια ανατροφοδοτούμενη δίνη.

    Τα εντατικά μέτρα που λαμβάνονται για να καθησυχαστούν οι αγορές μπορούν, με την πάροδο του χρόνου, μόνο να επιδεινώσουν την κατάσταση. Τεράστια ποσά έχουν διατεθεί από το Ταμείο για τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα για τη στήριξη των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών αγορών. Αυτό βέβαια δεν απέτρεψε τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στα χρέη των ευρωπαϊκών κρατών, αντίθετα μάλλον ενίσχυσε την επιρροή τους στην πολιτική εξουσία, την οποία έχουν στερηθεί οι απλοί άνθρωποι.

    Τι να ανησυχεί τις αγορές εφόσον οι κυβερνήσεις σκοπεύουν να αναγκάσουν τους ευρωπαίους πολίτες να πληρώσουν για την κρίση επιβάλλοντας μέτρα λιτότητας αντιγραμμένα από τις πολιτικές «διαρθρωτκής προσαρμογής» που απαιτεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Αυτές οι επιλογές οδηγούν τις ευρωπαϊκές χώρες, και κατά πρώτο λόγο τις αποκαλούμενες «περιφερειακές», όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, στη δίνη της οικονομικής ύφεσης κα της κοινωνκής οπισθοδρόμησης, παρότι επηρεάζεται ολόκληρη η Ευρωζώνη και πλήττονται όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες.

    Έμμονη ιδέα παραμένει η μείωση του κόστους εργασίας για να βελτιωθούν τα μερίσματα των μετόχων. Ενώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μερίδιο των μισθών στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν έχει ήδη πέσει κατά 10% τα τελευταία 15 χρόνια και έχει μεταφερθεί στο κεφάλαιο, το Σύμφωνο θα επιτείνει αυτή την αδικία με την επαναφορά των «αποκεντρωμένων δαπραγματεύσεων» στη θέση των συλλογικών συμβάσεων, με την επιβολή παγώματος στους μισθούς και την κατάργηση του δείκτη μισθών στις τιμές. Σύμφωνα με τους κ. Μπαρόζο και Βαν Ρομπουί,«οι ουσιαστικές και διαρκείς αυξήσεις (των μισθών) μπορούν να αποτελέσουν σημάδι διάβρωσης της ανταγωνιστικότητας»! Όσον αφορά τους δημόσιους υπαλλήλους, τα κράτη καλούνται να εγγυηθούν «συγκράτηση των μισθών», να μειώσουν τον αριθμό των υπαλλήλων και να προχωρήσουν σε περικοπές των κρατικών δαπανών.

    Όσον αφορά τις εργασιακές συνθήκες, το μοντέλο παραμένει η όλο και περισσότερη επισφάλεια, την οποία καλύτερα να ονομάσουμε «υπερεπισφάλεια» ήδη καλύπτει περίπου το 40% των απασχολούμενων στην Ευρώπη, κυρίως νέους, γυναίκες και μετανάστες. Αυτό το «πρεκαριάτο» δεν απολαμβάνει πια εγγυήσεων για τον αριθμό των ημερών ή των ωρών εργασίας, μιας και σύμφωνα με τις παραπάνω αρχές «είναι αναγκαίο να καταργηθούν οι αδικαιολόγητοι περιορισμοί στην εργασία» (ποσοστώσεις, ωράριο λειτουργίας καταστημάτων και περιορισμοί στη λειτουργία μαγαζιών σε συγκεκριμένες περιοχές). Αυτό σημαίνει ότι η Κυριακή θα σταματήσει να είναι αργία και θα σταματήσουν ο περιορισμοί της νυχτερινής εργασίας. Κακοπληρωμένοι και ανασφαλείς, οι μισθωτοί θα πληρώνουν όλο και υψηλότερους φόρους και θα έχουν να δουλεύουν περισσότερες ώρες, μιας και το Σύμφωνο προβλέπει τη μεταβίβαση της φορολογίας από την εργασία στην κατανάλωση, όπως και την «εναρμόνιση» της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67.

    Αυτό είναι το μέλλον που έχουν επινοήσει οι υπερφιλελεύθεροι για εμάς και βεβαίως αν οι ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να δεχθούν μια τέτοια οπισθοδρόμηση, δεν θα ζητηθεί η γνώμη τους. Ήδη καθιερώνονται νέοι θεσμοί έτσι ώστε να παρακάμπτεται η λαϊκή κυριαρχία.Αφού κατέστη υποχρεωτικός μέσω της Συνθήκης της Λισαβόνας ο ανά εξάμηνο έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι χώρες οφείλουν να περιλάβουν στις νομοθεσίες τους (ή ακόμη και στα συντάγματά τους) την «υποχρέωση για συμμόρφωση με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον προϋπολογισμό». Θέλουν να κλειδώσουν τις κοινωνίες μας στερώντας από τους ανθρώπους την ελευθερία στις οικονομικές και πολιτικές επιλογές. Ο Τζον Μονκς, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων (ETUC) βρήκε έναν έξυπνο τρόπο να περιγράψει αυτή τη νέα υποχώρηση από το δημοκρατικό κεκτημένο: Μίλησε για ένα σύστημα που θα μπορούσε «να υποβιβάσει τα κράτη-μέλη σε μια οιονεί αποικιακή κατάσταση». Αυτή είναι η πραγματικότητα για την εικαζόμενη «καινοτομία» τους.

     

    Σε ποιο βαθμό μεταβάλλουν τα νέα μέτρα τις συνθήκες της κοινωνικής και πολιτκής πάλης στην Ευρώπη; Από τη μια, έχουμε την εναρμόνιση των υιοθετούμενων πολιτικών και από την άλλη την αύξηση των διαιρέσεων. Πώς σκοπεύει η Ευρωπαϊκή Αριστερά να ενθαρρύνει αλληλέγγυους και ενωτικούς αγώνες;

     

    Προφανώς, η παράκαμψη του δημοκρατικού κεκτημένου, που μόλις περιέγραψα, όπως και η εξαθλίωση και οι σκληρότερες συνθήκες εργασίας των πολιτών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊικής Ένωσης δεν βελτιώνουν την κατάσταση. Ταυτόχρονα όμως εκφράζεται μια βαθιά ριζωμένη οργή. Αυτή η οργή είναι δικαιολογημένη και ανοίγει το δρόμο για αλλαγές. Τα κοινωνικά κινήματα ενάντια στη λιτότητα αναπτύσσονται σε όλη την Ευρώπη. Τα συνδικάτα καταδικάζουν δριμύτατα το Σύμφωνο για το Ευρώ. Πρέπει να προσθέσω ότι οι κινητοποιήσεις ξεπερνούν κατά πολύ τις «κλασικές» κινητοποιήσεις από την άποψη των ικανοτήτων, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Αναλογίζομαι, για παράδειγμα, το κίνημα των «απένταρων» στην Πορτογαλία, το οποίο ξεκίνησε από το Facebook. Οι ενεργοί και συνειδητοποιημένοι αυξάνονται σε αριθμό. Είναι η εισβολή των πρεκάριων (επισφαλών) στην πολιτική σκηνή.

    Ήταν στις Βρυξέλλες, στις 24 Μάρτη του περασμένου χρόνου, που υπογράφηκε το Σύμφωνο. Μια τεράστια πορεία εργαζομένωνπραγματοποιήθηκε μπροστά από το κτίριο του Συμβουλίου της Ευρώπης, μετά από κάλεσμα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC) και της Βελγικής Γενικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων (FGTB). Στις 26 Μάρτη, η Μεγάλη Βρετανία έζησε την πρώτη γενική απεργία από το 1926. Στις 9 Απρίλη του περασμένου χρόνου πραγματοποιήθηκε μια ευρωδιαδήλωση στη Βουδαπέστη. Σε αυτές τις κοινωνικές κινητοποιήσεις πρέπει να προστεθούν αξιοσημείωτες πολιτικές αναταραχές. Για παράδειγμα, στις ιρλανδικές γενικές εκλογές ηττήθηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα που συμμετείχαν στην κυβέρνηση συνασπισμού και ήταν υπεύθυνα για το πρόγραμμα λιτότητας. Αυτό το γεγονός πήρε το όνομα «εξέγερση στις κάλπες».

    Σε αυτό το πλαίσιο, για να βοηθήσει στη σύγκλιση και τη συνέχεια αυτών των αγώνων, ευθύνη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι να δατυπώσει ένα πολιτικό σχέδιο και εναλλακτικές λύσεις. Δεν μπορούμε να μένουμε ευχαριστημένοι καταγγέλλοντας απλώς ή συμφιλιωνόμενοι με την παρούσα λογική. Η Διεθνής Συνδιάσκεψη στις 10-12 Μαρτίου του περασμένου χρόνου, στην Αθήνα, που διοργανώθηκε μετά από πρωτοβουλία του ΚΕΑ, του Συνασπισμού, του περιοδικού transform! και του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς ήταν μια καλή εφαρμογή αυτής της προσέγγισης.

    Έχουμε δουλέψει πάνω στο πρόβλημα των δημόσιων χρεών με οικονομολόγους, κοινωνιολόγους, πολιτικούς κα συνδικαλιστές. Σκεφτήκαμε πάνω στην ανάγκη να συγκρατηθεί η αυξανόμενη τάση να εκβιάζονται τα κράτη, καθώς και σχετικά με τα μέτρα ακύρωσης έκτακτης ανάγκης, όπως και δομικές μεταρρυθμίσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και στις επιμέρους χώρες.

    Αυτή ήταν επίσης και η ευκαιρία που μου δόθηκε, ως προέδρου του ΚΕΑ, να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στους έλληνες πολίτες, να καταγγείλω δημόσια το περεχόμενο του Συμφώνου για το Ευρώ και να κάνω έκκληση για τη δημιουργία ενός μετώπου αντίστασης των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη ενάντια σε αυτή τη νέα επίθεση από μέρους των αγορών.

    Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, ο Φράνσις Βουρτς παρουσίασε την καμπάνια του ΚΕΑ για το Ταμείο Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης. Αυτό το Ταμείο (το ακριβώς αντίθετο του Ταμείου Οικονομικής Σταθερότητας) θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρετο εργαλείο για την άσκηση εναλλακτικής πολιτικής. Με αυτούς τους στόχους και τον ανάλογο τρόπο χρηματοδότησης, θα μπορούσε, από τη μια, να δώσει τη δυνατότητα στην Ευρωπαϊική Ένωση και τα κράτη να απελευθερωθούν από την ομηρία των αγορών και, από την άλλη, να χρηματοδοτηθούν οι δημόσιες επενδύσεις, που θα βοηθούσαν στη δημιουργία σταθερών και αξιοπρεπών θέσεων εργασίας, όπως και στην πραγματοποίηση έργων γενικότερου ενδιαφέροντος.

    Αυτοί είναι οι τρεις στόχοι που θέλουμε να δούμε να αποτελούν τα θέματα συζήτησης (μεταξύ μας και με πολίτες) στο πλαίσιο της καμπάνιας του ΚΕΑ. Θα μας δοθεί με αυτό τον τρόπο η ευκαιρία να παρουσάσουμε στην κοινωνία δύο θεμελιώδη ερωτήματα: Πρέπει να συνεχίσουμε να αφήνουμε τις χρηματοπιστωτικές αγορές να θεσπίζουν τους νόμους ή θα έπρεπε να δώσουμε πίσω στους ανθρώπους τον έλεγχο των προϋπολογισμών, τις νομισματικές και οικονομικές επιλογές; Πρέπει το δημόσιο χρήμα να χρησιμοποιείται προς όφελος των τραπεζών και των εταιρειών που δημιουργούν την εργασιακή ανασφάλεια ή θα έπρεπε να χρησιμοποιείται γα τη δημουργία θέσεων εργασίας κα την εκπόνηση προγραμμάτων που σέβονται την ανθρωπότητα και το περιβάλλον; Αυτή η πολιτική καμπάνια πρέπει να ξεκινήσει εδώ και τώρα. Είμαι πεισμένος ότι οι στόχοι και η προσέγγισή μας μπορούν να ενώσουν ευρύτερο φάσμα κοινωνικών δυνάμεων, εντός των χωρών μας, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

     

    Η νεοφιλελεύθερη απάντηση στην κρίση σε ευρωπαϊκό πεδίο, παρά τις παρεμβατικές πολιτικές που ακολουθούν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και οργανισμοί, ενθαρρύνει την ενίσχυση της άκρας και λαϊκίστικης Δεξιάς. Ποια είναι εδώ τα διδάγματα για την Αριστερά;

     

    Η άκρα Δεξιά πάντα εκμεταλλευόταν την κοινωνική απόγνωση και ανασφάλεια για να προωθήσει το απουκρουστικό της πολιτικό σχέδιο. Αυτή την περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν αναπόφευκτο να εμφανιστεί ο λύκος. Πράγματι, βλέπουμε μια ανησυχητική άνοδο των ομάδων της άκρας και λαϊκίστικης Δεξιάς στην Ευρώπη. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότιοι ομάδες της άκρας Δεξιάς επηρεάζουν αποφασιστικά τους κυβερνώντες και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν προσπαθεί να χαλιναγωγήσει το φαινόμενο. Για παράδειγμα, δεν κάηκε καρφί σε κανέναν τους όταν η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, που είναι στην προεδρία της Ένωσης αυτή τη στιγμή, επιτέθηκε στην ελευθερία έκφρασης στη χώρα. Θα έφτανα στο σημείο να πω ότι οι κυβερνήσεις ενθαρρύνουν την άκρα Δεξιά με τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούν. Στη Γαλλία, τα ρατσιστικά σχόλια από μέλη της κυβέρνησης αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, τα κρατικά όργανα συνηθίζουν να εξοντώνουν μετανάστες, να στιγματίζουν και να θέτουν σε κίνδυνο υπερεκμεταλλευόμενες ομάδες του πληθυσμού. Στον πρώτο γύρο των εκλογών για τα δημοτικά συμβούλια, το Αριστερό Μέτωπο διατήρησε τη θέση του, αυτή της δεύτερης μεγαλύτερης παράταξης της Αριστεράς (μετά τους Σοσιαλιστές που πήραν το 25%), λαμβάνοντας 8,9% των ψήφων. Αυτές είναι οι καλές ειδήσεις, αλλά το γενικότερο πλαίσιο παραμένει ζοφερό: Η αποχή έφτασε το ποσοστό-ρεκόρ του 56% και το Εθνικό Μέτωπο (επωφελούμενο της ισχυρής κάλυψης από τα μέσα ενημέρωσης και της καθημερινής προβολής των θέσεών του από το κυβερνών κόμμα) εξασφάλισε το 14%. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε εκλογές αυτής της βαθμίδας.

    Στην Ευρώπη, η Άγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί μας λένε ότι τα μέτρα λιτότητας μόνο σκοπό έχουν να αποκαταστήσουν την οικονομία από τις επιλογές πολιτικών που βρίσκονται λίγο πριν την απομάκρυνση από την πολιτική ζωή, επιλογές που αποδείχτηκαν επικίνδυνες για το κοινό νόμισμα και τις οικονομίες των κρατών-μελών της ΕΕ. Όλα γίνονται για να στηλιτευτούν οι αποδιοπομπαίοι τράγοι, να έρθουν οι άνθρωποι σε σύγκρουση μεταξύ τους και να αποφύγουν την έκθεση αυτοί που πράγματι ευθύνονται για την κρίση. Γιατί χρέωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα την Ελλάδα με επιτόκια δέκα φορές υψηλότερα από αυτά μερικών τραπεζών αν όχι για να γίνει αυτή η χώρα το «μαύρο πρόβατο»; Προφανώς, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο έδαφος για τη διάδοση ξενοφοβικών αντιλήψεων. Ο κίνδυνος είναι πραγματικός η Ιστορία έχει ήδη δείξει ότι στην Ευρώπη οι διχασμοί μεταξύ των ανθρώπων σε περιόδους κρίσης μπορούν να οδηγήσουν στα χειρότερα.

    Αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με τις εν λόγω καταστροφικές ιδεολογίες. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την αλήθεια: Δεν είναι οι μετανάστες που ευθύνονται για την πτώση του επιπέδου ζωής, ούτε οι περιφερειακές χώρες που οδηγούν την Ευρώπη σε αδιέξοδο. «Ποιος κερδίζει από την κρίση;». Αυτή η ερώτηση θα μας βοηθούσε, μαζί με τους συμπολίτες μας, να προσδιορίσουμε τους υπεύθυνους για την παρούσα κατάσταση. Έχουμε επίσης το καθήκον να δείξουμε ότι δεν θα αλλάξουν τα πράγματα και δεν θα βρεθεί διέξοδος χωρίς αλληλεγγύη, μιας και όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται στο στόχαστρο και αντιμετωπίζουν περισσότερο ή λιγότερο σκληρά μέτρα προσαρμογής. Πράγματι, πρέπει να σημειωθεί ότι το Σύμφωνο για το Ευρώ δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς ή τους Πορταγάλους. Όχι, θέλουν να εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες της ΕΕ!

    Έχουμε το καθήκον να προωθήσουμε την αμοιβαία συνεργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων της Ευρώπης, αλλά και των ανθρώπων της Μεσογείου και ολόκληρου του κόσμου. Η Ευρώπη των ανθρώπων δεν είναι περιφραγμένη και δεν φαντασιώνεται τη μετανάστευση που έρχεται από το Νότο. Η συζήτηση για τη συνεργασία δεν είναι παράταιρη. Ανταποκρίνεται στις πραγματικές προσδοκίες των μεσογειακών χωρών, της Τυνησίας, της Αιγύπτου, που εν προκειμένω χρειάζονται στήριξη για να συνεχίσουν τις επαναστάσεις τους. Υπάρχει επίσης έκτακτη ανάγκη στη Λιβύη, όπου έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί στρατιωτικά μέσα. Μπορούμε να ξεκινήσουμε οργανώνοντας μια Ευρω-Μεσογειακή Συνδάσκεψη για την ανθρώπινη πρόοδο.

     

    Το ΚΕΑ έχει αποφασίσει να προωθήσει μια πρωτοβουλία πολιτών για τη δημιουργία ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος όσον αφορά το χαρακτήρα αυτής της πρωτοβουλίας πολιτών, που προβλέπεται και στη Συνθήκη της Λισαβόνας, και τους λόγους που πήρατε αυτή την απόφαση;

     

    Έχει έρθει η ώρα για μια ευρωπαϊκής κλίμακας αντεπίθεση ενάντια στη γενικευμένη εντατικοποίηση των μέτρων λιτότητας. Με αυτό το σκεπτικό πήραμε στην Συνδιάσκεψήμας την απόφαση να επιδιώξουμε τη δημιουργία του Ταμείου για την Κοινωνική Ανάπτυξη και Αλληλεγγύη. Τα πάντα επιβεβαιώνουν την ευστοχία της πρότασης, η οποία θα επαναπροσδιοριστεί μέσα από την καμπάνια, αφού ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις των κομμάτων που συμμετέχουν στο ΚΕΑ και των δυνάμεων που θέλουν να συνεργαστούμε.

    Με αφετηρία την Αθήνα, έναν εξαιρετικά συμβολικό τόπο, θα αποτελέσει την μεγαλύτερη ευρωπαϊκής κλίμακας καμπάνια του ΚΕΑ από την ίδρυσή του. Μέσα στο 2011, θέλουμε να κάνουμε γνωστή την πρόταση και να τη συζητήσουμε εκτενώς με όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις. Επιπλέον, βασισμένοι σε μια διαδικασία πολιτικής συμμετοχής που θεωρούμε αρκετά πρωτότυπη για την Ευρώπη (αυτή είναι η διαδικασία της Πρωτοβουλίας Πολιτών), θέλουμε να μεταθέσουμε τη συζήτηση στα δύο ερωτήματα που διατύπωσα λίγο πριν και,γενικότερα, στην κατεύθυνση ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης.

    Συγκεκριμένα, οι οργανωτές της Πρωτοβουλίας Πολιτών πρέπει να δημιουργήσουν μια Επιτροπή Πολιτών αποτελούμενη από επτά τουλάχιστον πολίτες, κατοίκους επτά διαφορετικών κρατών-μελών. Θα έχουν ένα χρόνο μπροστά τους να συγκεντρώσουν το λιγότερο ένα εκατομμύριο πολίτες από το ένα τέταρτο των κρατών-μελών της ΕΕ έτσι ώστε να προτείνουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλει σχέδια αποφάσεων στους τομείς που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Προφανώς, πρόκειται για μινιμαλιστική αντίληψη δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών στον ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο. Ωστόσο, νομίζω πως έχουμε το καθήκον να αξιοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα εργαλεία και ειδικά αυτά που περιλαμβάνουν απευθείας εμπλοκή των πολιτών στη δημιουργία ενός εναλλακτικού σχεδίου, και όχι μόνο στον αγώνα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιλογές.

    Είμαι πεισμένος πως αυτή θα πρέπει να είναι μια ακτιβίστικη καμπάνια, στενά συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς αγώνες που πρέπει να διεξαγάγει η Αριστερά στις χώρες μας, την Ευρώπη, τον κόσμο. Αυτό αρχίζει αμέσως τώρα με το Σύμφωνο για το Ευρώ.

    Αυτή η καμπάνια θα είναι επίσης ευκαιρία να προωθήσουμε και άλλες θέσεις μας σχετικά με τα εθνικά χρέη, το δημοκρατικό έλεγχο των τραπεζών, τη δημιουργία πιστωτικού συστήματος που να ανταποκρίνεταιστις ανάγκες των ανθρώπων, τη διαμόρφωση νέων δυνατοτήτων για τους εργαζόμενους να παρεμβαίνουν στις επιλογές των εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικών επιλογών, ξεκινώντας βέβαια από τον ευρωπαϊκό βασικό μισθό.

     

    Το ΚΕΑ μόλις ολοκλήρωσε την 3η Συνδιάσκεψή του και εσύ έχεις εκλεγεί πρόεδρος. Ποια ήταν τα νέα στοιχεία που προέκυψαν σε αυτή τη Συνδιάσκεψη και πώς βλέπεις τα επόμενα βήματα στη διαδικασία ενθάρρυνσης της δημιουργίας ενός αυθεντικού ευρωπαϊκού πολιτικού ζητήματος;

     

    Αισθάνομαι τιμή και υπερηφάνεια για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Είμαι πεισμένος ότι πρέπει να συνεργαστούμε και να συντονίσουμε τη δράση μας για μια κοινή εναλλακτική προοπτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η κρίση έχει ενισχύσει αυτό το αίσθημα: Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, δεν μπορούμε, ενώ οι άνθρωποι υποφέρουν, να είμαστε διεσπαρμένοι ή διαιρεμένοι και έχουμε συλλογικούς τρόπους να αλλάξουμε την κατάσταση.

    Επιπλέον, οι ομιλίες των συνέδρων έδειξαν ότι, παρά τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των χωρών όσον αφορά την κατάσταση και το συσχετισμό των δυνάμεων, οι αναλύσεις για το χαρακτήρα της κρίσης, τις αιτίες και τους κινδύνους από αυτή τέμνονται και εκφράζεται η αποφασιστικότητα να δουλέψουμε μαζί για τη σύγκλιση των αγώνων και των εναλλακτικών πολιτικών.

    Με αυτή την έννοια, θεωρώ πως η Συνδιάσκεψη ήταν πολύ σημαντική. Δεν αποφασίσαμε μόνο να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, αλλά προχωρήσαμε ένα βήμα παραπέρα με την καμπάνια για την οποία μίλησα. Είμαστε τώρα ένα μεγάφωνο των ευρωπαϊκών αγώνων και αντιστάσεων, ιδιαίτερα αυτών που επιδιώκουν τον ριζοσπαστικό επαπροσανατολισμό της Ευρώπης. Θέλουμε να δώσουμε αξιόπιστες λύσεις που να ανταποκρίνονται στις ανθρώπινες ανάγκες.

    Θα χαράξουμε αυτές τις κατευθύνσεις με πλήρη διαφάνεια και απόλυτο σεβασμό σε κάθε κόμμα και οργάνωση που συμμετέχει στο ΚΕΑ. Θα κάνουμε διαρκώς προσπάθειες να καταλήγουμε σε συναινετικές αποφάσεις, έτσι ώστε να προχωράμε μαζί προς αυτό που μας ενώνει. Μια ακόμη σημαντική απόφαση της Συνδιάσκεψης ήταν να δοθεί ώθηση στηνκοινή μας δουλειά με πιο συλλογική λειτουργία και σύνθεση της ηγεσίας. Από τώρα και στο εξής θα αποτελείται από έναν πρόεδρο και τέσσερις αντιπροέδρους: τη Μαρίσα Ματίας, τη Μάιτε Μόλα, τον Γκρέγκορε Πετρένκο και τον Αλέξη Τσίπρα. Τελικά, σε αυτή τη νέα φάση του ΚΕΑ, επιδιώκεται η συμμετοχή των μελών των εμπλεκόμενων συλλογικοτήτων. Αυτό θα ισχυροποιήσει τη δημοκρατική θεμελίωση του ΚΕΑ.

    Έτσι, μετά την τελευταία Συνδιάσκεψη έχουμε έναν τρόπο δουλειάς και μια πολιτική στοχοθεσία που αντικατοπτρίζουν την Ευρώπη που θέλουμε: ενωμένη, δημοκρατική, στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Μαζί με τους αντιπροέδρους, την Εκτελεστική Επιτροπή και το Συμβούλιο των Προέδρων θα είμαστε οι εγγυητές του μετασχηματιστικού προσανατολισμού του εγχειρήματος.

     

     

    Μετάφραση: Βέρα Αρμένη


Related articles