• Προς τη Συνέλευση του Παρισιού

  • 17 Jun 11 Posted under: Κοινωνικό Φόρουμ , Transformative Strategies
  • Εκτιμήσεις και προτάσεις

     

    Το 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, που έγινε στην Κωνσταντινού-πολη, επιβεβαίωσε ότι το ΕΚΦ είναι ο μόνος υπερεθνικός δημόσιος χώρος, στον οποίο πολλά υποκείμενα –κοινωνικές οργανώσεις, συνδικαλιστές, ΜΚΟ, ενώσεις και μεμονωμένοι εκπρόσωποι πολιτικών δυνάμεων– μπορούν να συναντηθούν για να συζητήσουν τα κύρια παγκόσμια και ευρωπαϊκά θέματα και, αν είναι δυνατό, να οργανώσουν καμπάνιες μέσω των υπαρχόντων δικτύων.

    Ταυτόχρονα, οι δυσκολίες να υπάρχει μια κοινή ατζέντα για την αντιμετώπιση των σημαντικότερων προβλημάτων που προκαλούνται από τις πολιτικές των κυβερνήσεων και των κοινωνικών και οικονομικών ελίτ είναι εμφανείς καθαυτές. Οι ελίτ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση θέτοντας εκ νέου σε κίνηση τον παγκόσμιο καπιταλισμό με μέσα που πλήττουν σκληρά την κοινωνία, ιδιαίτερα τις εργαζόμενες τάξεις, τους νέους και τους μετανάστες. Στην πραγματικότητα, οι μισθοί, οι συντάξεις, η διαρκής επισφαλειοποίηση της εργασίας, οι περικοπές των κοινωνικών υπηρεσιών είναι τα άμεσα αποτελέσματα των «υγιών» δημόσιων προϋπολογισμών και της πίεσης της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας۠ταυτόχρονα, για να σωθούν οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χρησιμοποιήθηκε η πολιτική των «ελλειμματικών δαπανών». Η Τζούντιθ Ντελχάιμ περιέγραψε την κατάσταση ως εξής: «Σήμερα αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις που έχουν σε όλες τις πλευρές της ζωής οι κρίσεις – οι χρηματοπιστωτικές και οι οικονομικές κρίσεις, οι μακροχρόνιες δομικές κρίσεις, καθώς και οι διατροφικές, περιβαλλοντικές και ενεργειακές κρίσεις, που όλες τους συνιστούν την παγκόσμια κρίση αναπαραγωγής. Οι κυβερνήτες των κοινωνιών μας και του κόσμου αντιμετωπίζουν αυτές τις κρίσεις με τρόπο που βαθαίνουν τις παγκόσμιες και κοινωνικές διαιρέσεις και ούτε κατά διάνοια αντιμετωπίζουν τις επείγουσες οικολογικές ανάγκες, ενώ συχνά έρχονται σε αντίθεση με αυτές. Πάνω απ’ όλα, η κυριαρχία πάνω στον παγκόσμιο Νότο αναμένεται να βαθύνει, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη θα επιβληθούν η ειρήνη και ο έλεγχος σε ένα μεροληπτικό ελάχιστο κοινωνικό επίπεδο».

    Οι προκείμενεςτης κρίσης ήταν ο «φοβισμένος εργάτης» και ο «χρεωμένος καταναλωτής», όπως έγραψε ο ιταλός οικονομολόγος Ρικάρντο Μπελοφιόρε. Σήμερα ο εργάτης είναι ακόμα πιο φοβισμένος και ο καταναλωτής γίνεται φτωχότερος γιατί το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις για να στηρίξει τις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο προϋπολογισμός ενισχύει τις επιχειρήσεις και έχει στόχο να διασφαλίζει τους «ισολογισμούς» των τραπεζών, ενώ την ίδια στιγμή οι δημόσιες υπηρεσίες μειώνονται. Στις επιχειρήσεις και στην αγορά εργασίας οι εργαζόμενοι πιέζονται να κάνουν νέες θυσίες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους στην παγκόσμια αγορά και ωθούνται ο ένας εναντίον του άλλου (οι εργάτες της Fiat στο Πομιλιάνο αποτελούν σαφές παράδειγμα αυτής της κατάστασης).

    Γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να αγωνιστούμε εναντίον αυτών των κυβερνητικών και επιχειρηματικών πολιτικών με στόχο την αλλαγή της σύνθεσης και των στόχων του προϋπολογισμού, αντιτασσόμενοι στο κόψιμο των μισθών και τη χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών.

    Ένας άλλος προϋπολογισμός είναι εφικτός για να αντιμετωπιστεί η οικολογική και κοινωνική κρίση (Ελιζαμπέτ Γκοτιέ). Τα κοινά αγαθά(κλίμα, νερό, ενέργεια, γη), τα λαϊκά έσοδα (μισθοί, βασικό εισόδημα, συντάξεις), τα κοινωνικά δικαιώματα είναι ο πυρήναςμιας εφικτής εναλλακτικής ατζέντας, που πρέπει επίσης να έχει στόχο την προοπτική δημόσιας ιδιοκτησίας των τραπεζών και δημοκρατικού ελέγχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

    Μέχρι σήμερα δεν κατορθώσαμε να θέσουμε και να εφαρμόσουμε την ατζέντα μας. Δεν μπορούμε να οργανώσουμεκαμπάνιες και αγώνες για να αντιμετωπίσουμε τις καπιταλιστικές και κυβερνητικές πολιτικές. Επιπλέον, στο τελευταίο ΕΚΦ δεν καταφέραμε να προωθήσουμε μια κοινή ατζέντα και οι συνελεύσεις που έγιναν στο πλαίσιό του δεν κατάφεραν να επεξεργαστούν μια κοινή στρατηγική.

    Στην πραγματικότητα, το άλμα από τα «λόγια στις πράξεις», σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν έγινε. Τα δίκτυα υποφέρουν από την «ασθένεια της πολυλογίας», με την έννοια ότι συναντιόμαστε για να οργανώσουμε συναντήσεις που στη συνέχεια θα οργανώσουν άλλες συναντήσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το μόνο ραντεβού που κλείστηκε στην Κωνσταντινούπολη ήταν για την 29η Σεπτεμβρίου (και τις ημέρες γύρω από αυτή την ημερομηνία), μια ημέρα δράσης που οργάνωσε η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) – και δεν συζητήθηκε στο ΕΚΦ.

    Το δίκτυο Χάρτα Αρχών για μια Άλλη Ευρώπη ήταν ένα από τα δίκτυα του ΕΚΦ που ήταν πολύ χρήσιμο όταν αντιμετωπίζαμε την Συνταγματική Συνθήκη, για να στηρίξουμε τους αγώνες εναντίον της υπογραφής της από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η Χάρταήταν ένα κείμενο που έκανε σύνθεση ορισμένων κοινών αξιών γύρω από τις οποίες θα μπορούσαν να οργανωθούν καμπάνιες (ειρήνη και δικαιώματα των λαών, ιθαγένεια στη βάση του τόπου κατοικίας, εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα, κοινά αγαθά, ατομικά και συλλογικά δικαιώματα για την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής συνταγματικής δημοκρατίας)· όμως, το δίκτυο της Χάρτας δεν κατάφερε να αρθρώσει τα γενικά θέματα σε συγκεκριμένες προτάσεις γύρω από τις οποίες θα μπορούσαν να οικοδομηθούν «ενισχυμένεςσυμμαχίες».

    Σήμερα, κατά την γνώμη μου, ήρθε η ώρα να πειραματιστούμε με εκείνες τις «ενισχυμένες συμμαχίες» που θα θέσουν και θα διεκδικήσουν την ατζέντα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», προτείνοντας συγκεκριμένα προγράμματα, χρονοδιαγράμματα και δυνάμεις (οργανωμένες σε συμμαχίες) που μπορούν να τα πραγματοποιήσουν.

    Το δίκτυο της Χάρτας, κατά την γνώμη μου, μπορεί να προωθήσει αυτά τα προγράμματα και ειδικότερα:

    1.    Την ευρωπαϊκή ιθαγένεια με βάση την κατοικία, που συνεπάγεται πολιτειακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους (γηγενείς και μη γηγενείς).

    2.    Τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα (με αγώνα κατά του κοινωνικού ντάμπινγκ και προσπάθεια αύξησης των μισθών σε όλη την Ευρώπη· την εγκαθίδρυση της συνδικαλιστικής δημοκρατίας, ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να αποφασίζουν για τις εργατικές συμβάσεις· τη θεσμοθέτηση του βασικού εισοδήματος, ώστε να χτυπηθεί η ευκαιριακή εργασία· την παροχή υγείας, εκπαίδευσης και συντάξεων για όλους…).

    3.    Την κοινωνική διαχείριση των κοινών αγαθών (κλίμα, νερό, ενέργεια, διαχείριση της γεωργίας και του χώρου), ως άξονα για μια νέα βιώσιμη οικονομία και μια νέα δημόσια δημοκρατία.

    4.    Την κοινή ιδιοκτησία των τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έτσι ώστε να υπάρξει δημοκρατικός έλεγχός τους.

    5.    Έναν ευρωπαϊκό δημόσιο προϋπολογισμό με στόχο την οικοδόμηση μιας κοινωνικά δίκαιης και οικολογικά βιώσιμης κοινωνίας

    Νομίζω ότι είναι δυνατό να συζητήσουμε και να επεξεργαστούμε κοινά προγράμματα στο ΕΚΦ, που είναι ένας ευρωπαϊκός δημόσιος χώρος, και να οργανώσουμε διάφορες συμμαχίες που θα τα εφαρμόσουν.

    Μετάφραση: Χάρης Γολέμης

     


Related articles