• Αντίσταση και αγώνες ενάντια στις πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη

  • 17 Jun 11
  • Στις 24 Οκτωβρίου 2010 πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στρογγυλό τραπέζι με τη συμμετοχή των:

     

    Ελιζαμπέτ Γκοτιέ - Espaces Marx (Γαλλία)/transform!, Αλεσάντρα Μεκότσι - Γραμματεία Διεθνών Σχέσεων FIOM-CGIL (Ιταλία), Πέτερ Ντάμο - Κοινωνικό Φόρουμ Ρουμανίας, Μίρεκ Πρόκες - Κοινωνικό Φόρουμ Τσεχίας, Γιάννης Αλμπάνης - Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα (Ελλάδα), Ζαν-Μισέλ Ζουμπιέ - Εκπρόσωπος της CGT στην Ευρώπη (Γαλλία), Κρίστιαν Πιλιτσόφσκι - Υπεύθυνος Διεθνών Σχέσεων της FTM-CGT, Βίλι βαν Όγεν - Εργαστήριο για την Ειρήνη και την Προοπτική (Γερμανία), βουλευτής του Die Linke.

     

    Ελιζαμπέτ: Το δεύτερο μισό του 2010 σφραγίστηκε από κινήματα αντίστασης ενάντια στα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στις χώρες της Ευρώπης. Πείτε μας δυο λόγια για την κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα σας, δίνοντας έμφαση στα νέα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις δράσεις σας. Ποια είναι η κοινωνική βάση των κινημάτων αντίστασης στη λιτότητα; Ποιο είναι το περιεχόμενο των αγώνων; Έχει εμπλουτιστεί; Ποια ερωτήματα απασχολούν τα κινήματα κατά κύριο λόγο;

     

    Βίλι: Στη Γερμανία οι δράσεις περιστρέφονται κυρίως γύρω από τον προϋπολογισμό του ομοσπονδιακού κράτους, μιας και η κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. ΟΙ δράσεις αυτές συνδιοργανώνονται με τα συνδικάτα. Μετά τις 29 Σεπτεμβρίου διαπιστώσαμε ότι υπήρχε ανάγκη για νέες δράσεις σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν στη Στουτγάρδη, τη Νιρεμβέργη, το Ανόβερο και αλλού. Η 26η Νοεμβρίου θα είναι μέρα διαδηλώσεων ενάντια στον αντικοινωνικό προϋπολογισμό του Βερολίνου.

     

    Αλεσάντρα: Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ιταλία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Οι λόγοι είναι πολλοί: Ο βίαιος χαρακτήρας της κρίσης στην απασχόληση και το κοινωνικό κράτος, η χρησιμοποίησή της από τους εργοδότες προκειμένου να καταργήσουν δικαιώματα, καθώς και η έλλειψη πειστικών απαντήσεων από την πλευρά της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση προσπαθεί να βρει διέξοδο από την κρίση μέσω της περικοπής των δημόσιων δαπανών. Υπάρχουν όμως και άλλοι συγκεκριμένοι λόγοι που εντάσσονται στην ιταλική ιδιαιτερότητα. Η «απάντηση» των δύο μεγαλύτερων εργατικών συνομοσπονδιών για την κρίση είναι η εξής: Αποφάσισαν να υπογράψουν ξεχωριστές συμβάσεις (χωρίς τη CGIL) αποδεχόμενες χαμηλότερες αμοιβές σε περίπτωση που η εταιρεία αντιμετωπίζει κρίση ή σε περίπτωση που οι επενδύσεις της θεωρούνται πολύ σημαντικές. Αυτό ισοδυναμεί με παραβίαση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και του συστήματος συλλογικής διαπραγμάτευσης. Οι συμφωνίες αυτές υπεγράφησαν χωρίς τη συμμετοχή και τη στήριξη των εργαζομένων. Αυτή τη στιγμή στην Ιταλία διαμορφώνεται μια μεγάλη συμμαχία ανάμεσα στα συνδικάτα που δεν υπέγραψαν αυτές τις συμβάσεις και τα κοινωνικά κινήματα. Το συνδικάτο των εργατών στον κλάδο του μετάλλου (FIOM-CGIL) είπε όχι στην εκβιαστική πρόταση της Fiat να περικόψει τα δικαιώματα των εργαζομένων με αντάλλαγμα νέες επενδύσεις στην Ιταλία, μια πρόταση που δέχτηκαν τα υπόλοιπα συνδικάτα, υποστηρίζοντας έτσι το πρόγραμμα της Confindustria (Σύνδεσμος Ιταλών Εργοδοτών) για κατάργηση του συστήματος συλλογικής διαπραγμάτευσης. Έτσι, έγινε η αρχή ενός νέου κινήματος αντίστασης απέναντι στη Fiat και άλλες εταιρείες, το οποίο στήριξαν πολλά και διαφορετικά κινήματα, μεταξύ των οποίων κινήματα για τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα. Στις 16 Οκτωβρίου, οργανώθηκε μεγάλη διαδήλωση από τη FIOM με τη στήριξη της CGIL, βασικό σύνθημα της οποίας ήταν «η εργασία είναι δημόσιο αγαθό» και στην οποία συμμετείχαν εργαζόμενοι από διαφορετικούς κλάδους, επισφαλώς απασχολούμενοι και φοιτητές. Ένα άλλο νέο στοιχείο είναι ότι αυτή η συμμαχία συνεργάζεται με άλλα κινήματα για την εναλλακτική παγκοσμιοποίηση, όπως οι οικολόγοι που προετοιμάζουν το 16ο Συνέδριο των Κομμάτων (COP) των Ηνωμένων Εθνών στο Κανκούν, μιας και στόχος της είναι να αλλάξει το ισχύον  αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης. Πρέπει να προωθήσουμε μια διέξοδο από την κρίση με αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας βιομηχανικής πολιτικής με στόχο το μετασχηματισμό της βιομηχανίας.   

     

    Πέτερ: Η κατάσταση στη Ρουμανία μπορεί να περιγραφεί ως μια σύγκρουση ανάμεσα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και σε όσους υπερασπίζονται τις δημόσιες υπηρεσίες, τους μισθούς και τις συντάξεις, την εκπαίδευση και το δημόσιο σύστημα υγείας. Η κοινωνία, με άλλα λόγια, καλείται να πληρώσει για μια κρίση για την οποία δεν είναι υπεύθυνη.

    Μέσα στην κατάσταση αυτή, οι βασικές δημοκρατικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται υπό απειλή. Το Σύνταγμά μας καταστρατηγείται. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Η απάντηση των συνδικάτων αργεί να έρθει και δεν προκύπτει από μια επεξεργασμένη στρατηγική, αλλά ως μια αντίδραση στις προτάσεις της κυβέρνησης. Αυτός όμως δεν είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης. Ωστόσο, το Σεπτέμβριο διοργανώσαμε στο Βουκουρέστι μια Κοινή Κοινωνική Συνδιάσκεψη με τα συνδικάτα και την κοινωνία πολιτών. Ήταν ένα πρώτο βήμα. Προσπαθήσαμε να μιμηθούμε έτσι το μοντέλο των Βρυξελλών και να εγκαινιάσουμε μια νέα διαδικασία προσαρμοσμένη κατά το δυνατόν στην πραγματικότητα της Ρουμανίας. Στόχος δεν είναι να υποκαταστήσουμε τα συνδικάτα, αλλά στη χώρα μας δεν υπάρχει κουλτούρα διαμαρτυρίας, ούτε καν πολιτική κουλτούρα με τη δημοκρατική έννοια και αυτός είναι ο λόγος που οι αντιδράσεις προκύπτουν αφού η κυβέρνηση έχει κάνει τα πρώτα βήματα. Το γεγονός αυτό ερμηνεύεται βέβαια ιστορικά.

    Στις 27 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί στο Βουκουρέστι μια μεγάλη διαδήλωση μπροστά στο Κοινοβούλιο, που οργανώνεται από συνδικαλιστικούς φορείς. Έχουμε απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα συμμετοχής στην κοινωνία πολιτών και ελπίζουμε να συμμετάσχουν πάνω από 100.000 άνθρωποι. Η κυβέρνηση είναι πιθανό να πέσει και υπό την πίεση αυτής της κινητοποίησης. Δεν ξέρουμε αν θα πετύχουμε, ελπίζουμε όμως να τα καταφέρουμε.     

     

    Μίρεκ: Στην Τσεχία η κατάσταση είναι παρόμοια με αυτή της Ρουμανίας. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται από το 2007, αλλά σήμερα, λόγω της κρίσης, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Οι άνθρωποι δεν συμμετέχουν πια στις εκλογές. Η κρίση έχει δημιουργήσει στρατιές ανέργων και αστέγων. Το πρώτο συνδικάτο που έκανε κάλεσμα για διαδήλωση ήταν αυτό της αστυνομίας. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, οι δάσκαλοι, οι γιατροί και οι δημόσιοι υπάλληλοι μπήκαν στον αγώνα. Οι μισθοί τους επρόκειτο να μειωθούν κατά 10%. Περίπου 40.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, συμμετέχοντας στη μεγαλύτερη διαδήλωση από το 1997. Αυτό, όμως, που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι ούτε οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ούτε οι επισφαλώς εργαζόμενοι μπορούν να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Δεν υπάρχει αγωνιστική κουλτούρα.

    Μέχρι τώρα η πολιτική δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο. Οι ακτιβιστές προσπαθούν να οργανώσουν μια γενική απεργία, αλλά τα συνδικάτα δεν συμφωνούν και θέλουν να διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση. Τον ερχόμενο μήνα θα πραγματοποιηθούν δύο εκλογικές μάχες, μια εθνική και μια αυτοδιοικητική, και είναι πιθανόν οι σοσιαλδημοκράτες να τις κερδίσουν. Δυστυχώς, μιας και δεν θα έχουν απόλυτη πλειοψηφία, η πλειοψηφία στη Βουλή αλλά και στην αυτοδιοίκηση θα είναι δεξιά. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν θεωρείται σύμμαχος ούτε από τους σοσιαλδημοκράτες , αλλά ούτε και από την αριστερή πλειοψηφία της κοινωνίας πολιτών. Υπάρχει, επομένως, χώρος για ένα νέο κόμμα της Αριστεράς στο οποίο θα συμμετέχουν σοσιαλδημοκράτες, κομμουνιστές, πράσινοι και μέλη της κοινωνίας πολιτών.

    Επιτρέψτε μου να προσθέσω ένα σχόλιο για τη Σλοβακία: Η κατάσταση εκεί είναι ακόμη χειρότερη, καθώς δεν υπάρχει καμία αριστερή πρωτοβουλία, όπως στην Τσεχία. Και στις δύο χώρες ο εθνικισμός και ο ρατσισμός βρίσκονται σε άνοδο σε μια τακτική δημιουργίας αποδιοπομπαίων τράγων.

     

    Γιάννης: Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πολύ σκληρή και δύσκολη κατάσταση με τη μορφή της κοινωνικής υποχώρησης, που οφείλεται στη διαδικασία της «εσωτερικής υποτίμησης». Εργαζόμενοι απολύονται μαζικά και σύντομα οι άνεργοι θα ξεπεράσουν το ένα εκατομμύριο. Οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι κατά κύριο λόγο επισφαλείς και ευέλικτες. Είμαστε μάρτυρες της δημιουργίας συνθηκών Λατινικής Αμερικής στη χώρα, μιας πραγματικής κοινωνικής καταστροφής που μπορεί να συγκριθεί με την περίπτωση της Αργεντινής την περίοδο της κατάρρευσής της το 2001.

    Ο πρώτος κύκλος αντίστασης ενάντια στο πρόγραμμα λιτότητας έχει ολοκληρωθεί και τον έχουμε χάσει. Το Νοέμβριο θα πραγματοποιηθούν εκλογές στην αυτοδιοίκηση και η Αριστερά, ο χώρος δηλαδή αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, θα εκπροσωπηθεί με έξι διαφορετικά ψηφοδέλτια, όλα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Οι απώλειες των κομμάτων εξουσίας σ΄ αυτές τις εκλογές είναι βέβαιες, όπως και η αύξηση της αποχής. Η Αριστερά, όμως, δεν θα νικήσει. Οι δράσεις της 29ης Σεπτεμβρίου ήταν ιδιαίτερα υποτονικές στην Ελλάδα λόγω της ήττας του πρώτου κύκλου αντίστασης. Βασικό μας καθήκον είναι πλέον η οικοδόμηση ενός πραγματικού κινήματος ενάντια στις απολύσεις και υπέρ της εργασίας. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και ιδιαίτερα ρευστή και δεν αποκλείεται τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες να υπάρξει κοινωνική έκρηξη.  

     

    Ζαν Μισέλ: Στη Γαλλία ένα πολύ σημαντικό κίνημα αναδύθηκε απέναντι στην επερχόμενη αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Λέγεται ότι το ισχύον σύστημα δε μπορεί να χρηματοδοτηθεί πέρα από το 2018 και ότι τόσο το ύψος των συντάξεων όσο και τα επιδόματα ανεργίας πρέπει να μειωθούν υποχρεωτικά. Σήμερα, περισσότερο από το 50% των ανθρώπων άνω των 60 δεν συμμετέχουν στην αγορά εργασίας. Στην πραγματικότητα, οι οίκοι αξιολόγησης αναγκάζουν τη γαλλική κυβέρνηση να επιβάλλει αυτές τις πολιτικές. Τόσο η αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος όσο και τα προγράμματα λιτότητας διαμορφώνονται στο επίπεδο της ΕΕ με την Πράσινη Βίβλο για τις συντάξεις και την ατζέντα «ΕΕ 2020». Σήμερα υιοθετήθηκε ο νέος νόμος στα δύο τμήματα του εθνικού μας Κοινοβουλίου. Ο αγώνας όμως συνεχίζεται. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το 63% της κοινής γνώμης υποστηρίζει το κίνημα. Μετά από έξι μέρες σημαντικών κινητοποιήσεων, τα συνδικάτα είναι ακόμα ενωμένα. Αυτή η βδομάδα είναι μια εβδομάδα σχολικών διακοπών, αλλά στις 28 Οκτωβρίου και τις 6 Νοεμβρίου θα γίνουν νέες κινητοποιήσεις. Στο συνδικάτο μας, τη CGT, γίνονται εκτενείς συζητήσεις για τις κοινωνικές υπηρεσίες, οι δράσεις όμως είναι πολύπλευρες και περιλαμβάνουν πολλούς και διαφορετικούς κλάδους του ιδιωτικού τομέα. Είναι ένα πραγματικό κίνημα βάσης ενάντια στην αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος και τις απολύσεις, υπέρ της αύξησης των μισθών και των κοινωνικών δαπανών. Σημειώνω δε, ότι ξαφνικά όλες οι εταιρείες ανακοινώνουν νέες θέσεις εργασίας.    

    Η κυβέρνηση έχει ήδη χάσει τη μάχη με την κοινή γνώμη και αυτό είναι πολύ θετικό για το μέλλον. Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που είχαμε ένα τόσο ισχυρό κίνημα. Πετύχαμε νίκες ενάντια στο Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης, δηλαδή ατομικές επισφαλείς συμβάσεις στους νέου, το οποίο ακυρώθηκε. Αυτή τη φορά δεν νικήσαμε επίσημα μιας και η κυβέρνηση δεΝ συναινεί σε τίποτα. Η αντίδραση όμως είναι πολύ μεγαλύτερη και έχει πραγματικές ρίζες στην κοινωνία. Υπάρχουν δείγματα αλληλεγγύης από άλλα συνδικαλιστικά κινήματα, όπως το DGB στη Γερμανία, που έχουν παρόμοια προβλήματα, και ανάλογοι αγώνες δίνονται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Η απάντηση της ETUC στην Πράσινη Βίβλο για τις συντάξεις υπήρξε πραγματικά εξαιρετική.

    Το νέο στοιχείο στο κίνημα της Γαλλίας είναι η μεγάλη συμμετοχή των νέων, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχει πραγματική σύκλιση. Οι νέοι κατανοούν ότι όσο περισσότερο παραμένουν οι μεγαλύτεροι στην αγορά εργασίας τόσο λιγότερες θέσεις είναι διαθέσιμες για εκείνους. Κατανοούν επίσης ότι οι δικές τους συντάξεις θα είναι πολύ μικρότερες. Ανησυχούν λοιπόν διπλά: και για το παρόν και για το μέλλον τους.

     

    Κρίστιαν: Το νέο στοιχείο της κατάστασης που επικρατεί στη Γαλλία είναι η συνέχεια των αγώνων που ξεκίνησαν εδώ και τρία χρόνια. Παλεύουμε για τα δικαιώματά μας, για μια πραγματική βιομηχανική πολιτική και έχουμε ήδη κάνει πρόοδο διασώζοντας κάποιες εταιρείες. Η μεγαλύτερη απεργία που έγινε σε ναυπηγείο διήρκεσε 505 μέρες. Μας είπαν ότι η επισκευή πλοίων δεν έχει πια κανένα μέλλον στη Γαλλία, αλλά εμείς συνεχίσαμε τον αγώνα και τώρα η εταιρεία λειτουργεί κανονικά. Το ίδιο συνέβη και με την SBFM στη Μ.Β., τη θυγατρική μιας ιταλικής εταιρείας που πτώχευσε.

    Ο αγώνας για τους μισθούς είναι, μέχρι τώρα, νικηφόρος. Θα δώσω ένα παράδειγμα: Την περασμένη βδομάδα ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για τους μισθούς σε μια εταιρεία και ο εργοδότης υποσχέθηκε εξαρχής τα διπλάσια χρήματα από αυτά που είχε προτείνει πέρσι. Στην πραγματικότητα, ο αγώνας ενάντια στην αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι και αγώνας για τους μισθούς και την εργασία, πράγμα προφανές στις διαδηλώσεις. Παλεύουμε για μια έξοδο από την κρίση με περισσότερες δουλειές και καλύτερους μισθούς. Το πραγματικά νέο στοιχείο σε αυτή τη μάχη είναι η σύνδεσή της με τις προηγούμενες. Στον αγώνα, όμως, για τη βιομηχανική πολιτική είμαστε μόνοι. Η πολιτική διάσταση του ζητήματος είναι ανύπαρκτη και αυτό αποτελεί αδυναμία για το κίνημα.

     

     

    Ελιζαμπέτ: Έχω την εντύπωση ότι οι αγώνες που γίνονται σε διάφορες χώρες τείνουν να συγκλίνουν. Η μάχη παίρνει νέες μορφές. Υπάρχουν καινούργιες συμμαχίες και αυξημένη συνειδητοποίηση της περιρρέουσας ανισότητας και αδικίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η 29η Σεπτεμβρίου δεν είναι παρά μια μόνο έκφραση αυτής της νέας μαχητικότητας και σύγκλισης στο ευρωπαϊκό επίπεδο.

    Στη Γαλλία υπάρχει πραγματική αντίσταση απέναντι στον πρόεδρο Σαρκοζί ενώ ο συσχετισμός δύναμης φαίνεται να αλλάζει. Το συμπέρασμα είναι ότι ο συσχετισμός μπορεί πραγματικά να αλλάξει με ισχυρές κινητοποιήσεις. Πρέπει όμως να πούμε ότι η κυβέρνησή μας επιμένει, το ίδιο και οι εργοδότες. Ένα δεύτερο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι γιατί η κυβέρνηση αρνείται τόσο πεισματικά να συναινέσει στο οτιδήποτε. Το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο. Και μια τελευταία ερώτηση: Τι περιμένετε από την Αριστερά;

     

    Πέτερ: Κοινός παρανομαστής είναι η κρίση και οι πολιτικές λιτότητας. Οι κυβερνήσεις δεν κάνουν πίσω. Θα δώσω ένα παράδειγμα: Στη Ρουμανία, ένας δάσκαλος, μέλος σωματείου, έκανε απεργία πείνας για 56 μέρες. Η αντίδραση του υπουργού ήταν η εξής: Ακόμα και αν γίνετε 22 εκατομμύρια, εμείς δεν θα υποχωρήσουμε, δεν θα αποσυρθούμε. Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και τον πρόεδρο έπεσε από 50 σε 11% και αν γίνονταν εκλογές, η κυβέρνηση σίγουρα θα έχανε. Ταυτόχρονα, όλο το σύστημα βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, όσο όμως η κυβέρνηση είναι στην εξουσία, είναι στην εξουσία. Και ο λόγος για τον οποίο δεν συναινούν είναι γιατί η συναίνεσή τους ισοδυναμεί με παραδοχή της αποτυχίας του συστήματος και χρέωση του πολιτικού κόστους. Το πολιτικό της κεφάλαιο έχει χαθεί.

    Σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει σύγκλιση. Οι κυβερνήσεις βρίσκονται σε επαφή και στηρίζουν η μία την άλλη. Όσο για την Αριστερά, οι προσδοκίες μας είναι μεν υψηλές, αλλά βιώσιμη Αριστερά δεν υπάρχει. Η μόνη εναλλακτική λύση είναι η σοσιαλδημοκρατία, που μπορεί να αυτοαποκαλείται αριστερή, αλλά δεν είναι αξιόπιστη. Δημιουργείται έτσι μια μεγάλη ευκαιρία για την Ακροδεξιά. Οι προσδοκίες μας είναι υψηλές, αλλά το έλλειμμα στον αριστερό χώρο είναι μεγάλο.

     

    Μίρεκ: Το πρόβλημα είναι ίδιο σε όλες τις χώρες. Όλες οι κυβερνήσεις επιμένουν στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις. «Αν δεν μειώσουμε τις δημόσιες δαπάνες και δεν ιδιωτικοποιήσουμε τις δημόσιες υπηρεσίες, οι οίκοι αξιολόγησης θα μας υποβαθμίσουν και έτσι ο δανεισμός θα γίνει ακριβότερος για τις επιχειρήσεις μας.» Πρόκειται για παραίτηση και ομολογία του γεγονότος ότι η κυβέρνηση δουλεύει για τα χρηματοοικονομικά συμφέροντα και όχι για το λαό.

    Οι προσδοκίες μας από την Αριστερά είναι πολύ περιορισμένες. Αν οι σοσιαλδημοκράτες συμμετάσχουν στην κυβέρνηση, θα ζήσουμε νέες αναδιαρθρώσεις, ιδιωτικοποιήσεις και απορύθμιση. Είναι σαν να περιμένουμε ένα νέο μεσσία.

     

    Γιάννης: Είναι αλήθεια ότι η πολιτική δεν αλλάζει. Το σύστημα όμως δεν είναι σταθερό. Η παραμικρή μεταβολή μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση. Αν οι Έλληνες ακυρώσουν το Μνημόνιο, ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα κλονιστεί. Το Μνημόνιο (η συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ) έχει σχεδιαστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να καθιστά το χρέος προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες χρέος προς τα ευρωπαϊκά κράτη και τους ευρωπαίους φορολογούμενους.

    Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, όλοι οι αγώνες είναι διεθνείς. Το γαλλικό κίνημα είναι μια ελπίδα για τους Έλληνες. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Αν ο Σαρκοζί υποχωρήσει σε κάτι, αυτό θα έχει μεγάλη σημασία για όλες τις χώρες. Φυσικά, όμως, οι κυρίαρχες τάξεις θα κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τη διάρρηξη της ιερής νεοφιλελεύθερης συμμαχίας. Η κρίση πρέπει να γίνει κατανοητή ως αντικειμενική πραγματικότητα. Οι κυρίαρχες τάξεις τη χρησιμοποιούν ως ευκαιρία για να προωθήσουν το πρόγραμμά τους: Να κάνουν την ευελιξία κυρίαρχη στην εργασία και να διαλύσουν την κοινωνική προστασία και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. 

    Όσο για την Αριστερά, θα είμαι μετριοπαθής. Πρέπει να περιμένουμε τέσσερα πράγματα: 1. Να υποχωρήσουν οι προσωπικές φιλοδοξίες των ηγετών της και να προταθεί το κοινωνικό συμφέρον. 2. Να σταματήσει η Αριστερά να αντιλαμβάνεται την πολιτική ως αντιπροσώπευση και να αρχίσει να δημιουργεί κοινωνικές αντιστάσεις. 3. Να σταματήσει η Αριστερά να αντιλαμβάνεται την πολιτική παρέμβαση μόνο ως παρέμβαση στα ΜΜΕ. 4. Να σταματήσει η Αριστερά να δίνει μεμονωμένες, εθνικές απαντήσεις στην κρίση. Δεν υπάρχει γαλλική ή ελληνική απάντηση στην κρίση. Τέτοιου τύπου εθνικές στρατηγικές παίζουν με τη φωτιά.

     

    Ζαν-Μισέλ: Έχουμε να κάνουμε με οιονεί απεργίες. Εκείνοι που καλύπτονται από την κοινωνική προστασία μπορούν να απεργήσουν, ενώ οι άλλοι όχι. Πρέπει όμως να έχουμε κατά νου ότι η Γαλλία δεν μπορεί να απεργεί για ολόκληρη την Ευρώπη. Χαίρομαι πολύ με τα μηνύματα αλληλεγγύης που λαμβάνουμε από συνδικάτα άλλων χωρών. Θα ήταν όμως ακόμα καλύτερα αν υπήρχαν αντίστοιχες κινητοποιήσεις εκεί. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένους αγώνες σε πολλές χώρες και αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

    Είναι επίσης σημαντικό να σημειώσουμε ότι αν το κίνημα στη Γαλλία έχει την υποστήριξη του 63% της κοινής γνώμης, τότε μιλάμε για ξεπέρασμα των διαιρέσεων ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά. Σημαίνει ότι οι αγώνες μας απαντούν σε πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Αυτό που περιμένουν τα συνδικάτα από τα πολιτικά κόμματα είναι ουσιαστική πολιτική στήριξη. Σε προσωπικό επίπεδο, θα ήθελα να πω ότι πιστεύω πως η Αριστερά βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Όλα τα αριστερά κόμματα στην Ευρώπη βρίσκονται σε κρίση και αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα. Με ποιον μπορούμε να συνεργαστούμε στη Γαλλία; Ορισμένες χώρες της Ευρώπης έχουν αριστερές κυβερνήσεις, αλλά αυτό δεν αποτελεί εγγύηση για την εφαρμογή καλύτερων πολιτικών.

     

    Αλεσάντρα: Ο λόγος για τον οποίο οι κυβερνήσεις δεν συναινούν σε τίποτα είναι γιατί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα είναι ένα πολύ αυταρχικό πρόγραμμα που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν υπάρχει ούτε μία κυβέρνηση που να το απορρίπτει. Η Ισπανία έχει αριστερή κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει γενική απεργία ενάντια στην οικονομική και εργασιακή πολιτική, αν και τα σωματεία δεν τηρούν ακραία στάση. Οι κυβερνήσεις νιώθουν ισχυρές και υποστηρίζουν η μία την άλλη. Είναι πολύ δύσκολο να αναγκαστούν να αλλάξουν. Χρειάζονται ακόμα περισσότερες ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις σαν αυτή της 29ης Σεπτεμβρίου, αλλά κυρίως χρειάζεται μια ευρωπαϊκή στρατηγική για την εργασία και την αλλαγή του ισχύοντος οικονομικού και παραγωγικού μοντέλου.

    Δεύτερον, συμφωνώ με τον Ζαν-Μισέλ ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή Αριστερά. Η Ιταλία δεν έχει αριστερό κόμμα, η παλιά ριζοσπαστική Αριστερά είναι πολυδιασπασμένη και δεν εκπροσωπείται πια στο Κοινοβούλιο (είτε σε εθνικό είτε σε ευρωπαϊκό επίπεδο). Πληρώνει το τίμημα για τα πολλά της λάθη και νομίζω ότι τα λάθη αυτά δεν έχουν γίνει ακόμα κατανοητά. Αντίθετα, έχω την εντύπωση ότι επαναλαμβάνονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όσο για το PD, το κόμμα της Κεντροαριστεράς, οι προσδοκίες μας είναι πολύ συγκρατημένες, παρότι του ζητείται να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων, να υπερασπιστεί τα δικαιώματά τους και να πιέσει για δημοκρατία.

    Στην Ιταλία, όπως και σε άλλες χώρες, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη δημοκρατία και οι άνθρωποι αποσύρονται μαζικά από την πολιτική. Έτσι, οι κυβερνήσεις –και πιο συγκεκριμένα η ιταλική κυβέρνηση– μπορούν να προωθούν νόμους για την ελευθερία του τύπου, το νομικό σύστημα και τα ατομικά δικαιώματα, χωρίς να αντιμετωπίζουν ισχυρή πολιτική αντιπολίτευση. Ζητάμε από την Αριστερά και την Κεντροαριστερά να υποστηρίξουν τους αγώνες μας για δημοκρατία στην εργασία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν για ό,τι τους αφορά και να αποφασίζουν εκείνοι όταν υπάρχουν διαφωνίες ανάμεσα στα συνδικάτα. 

     

    Βίλι: Όσον αφορά την ηλικία συνταξιοδότησης, η συζήτηση είναι διαφορετική σε κάθε χώρα. Όλες αυτές οι συζητήσεις όμως αφορούν το εθνικό επίπεδο. Ορισμένοι βάζουν το όριο στα 62 έτη, άλλοι στα 65 και άλλοι στα 67. Η κατάσταση είναι δύσκολη για τις κυβερνήσεις. Δεν θέλουν να αλλάξουν το παραμικρό στις προτάσεις τους. Η κατάσταση μου θυμίζει το 1984 και τις συζητήσεις με τον Κολ για  τους ευρωπαϊκούς πυραύλους. Έλεγε τότε: «Εμείς κυβερνάμε και αυτοί διαδηλώνουν». Κάτι παρόμοιο συμβαίνει σήμερα σε όλη την Ευρώπη. Χρειαζόμαστε ρυθμίσεις στο κοινωνικό επίπεδο. Τα κόμματα της Αριστεράς είναι υπερβολικά «κοινοβουλευτικά», δεν έχουν ισχυρή παρουσία στα κοινωνικά κινήματα.

     

    Κρίστιαν: Περιμένω να δίνεται πολιτική διάσταση σε κάθε αγώνα. Χρειαζόμαστε πρόοδο και πρέπει να εξετάσουμε το περιεχόμενό της, όπως και το περιεχόμενο της εργασίας. Σήμερα, ζούμε περισσότερο και η αύξηση του προσδόκιμου της ζωής μας είναι αποτέλεσμα των αγώνων του παρελθόντος, του εκπαιδευτικού συστήματος και του συστήματος υγείας. Και αυτά ακριβώς απειλούνται σήμερα. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε τους αγώνες μας. Αυτό σημαίνει πρόοδος. Ο ελεύθερος χρόνος μας είναι στο στόχαστρο. Αφού μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα στα 60, πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο τώρα, λένε. Αντίθετα, πρέπει να μπορούμε να ζούμε καλύτερα και να δουλεύουμε λιγότερο σήμερα. Αυτή είναι η έννοια της προόδου και η πολιτική διάσταση του αγώνα μας.

     

    Ελιζαμπέτ: Σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας.

     

    Μετάφραση: Έλενα Παπαδοπούλου