• Βασικές πτυχές της αυτοκινητοβιομηχανίας

  • 17 Jun 11 Posted under: Oικολογία
  • Κείμενο που παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ τον Ιούλιο του 2010 στην Κωνσταντινούπολη, στο σεμινάριο με θέμα «Ανάλυση της κρίσης στην αυτοκινητοβιομηχανία: Τι είδους κοινωνικό και περιβαλλοντικό επαναπροσανατολισμό χρειαζόμαστε;».

    Στην ιστορία των αναπτυγμένων χωρών, η αυτοκινητοβιομηχανία αντιπροσωπεύει τόσο τις θετικές όσο και τις αρνητικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά την μετατόπιση από την παλιά στη νέα βιομηχανική πραγματικότητα. Μέσα από τις νίκες και τις ήττες στις εργασιακές αντιπαραθέσεις αυτού του κλάδου, το συνδικαλιστικό κίνημα πέρασε τα αποφασιστικά στάδια που διαμόρφωσαν την ιστορία του και την οργάνωσή του. Το εύρος της τρέχουσας κρίσης αντανακλά την κρίση ολόκληρου του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας και της κατανάλωσης, αντιπροσωπεύοντας για εμάς στην Ευρώπη μια τεράστια πρόκληση σχετικά με την ανοικοδόμηση και τη λειτουργία του κλάδου αυτού. Τα παρακάτω αποτελούν ορισμένες βασικές πτυχές του κλάδου:

    ·      Η αυτοκινητοβιομηχανία δεν έχει χρησιμοποιήσει την πλήρη παραγωγική δυναμικότητά της. Στον αντίποδα, σε παγκόσμια κλίμακα, η παραγωγή βρίσκεται στο απόγειο της επέκτασής της, κάτι που αποδεικνύεται από τα νέα εργοστάσια στη Λατινική Αμερική και την Ασία. Δεν αναφέρομαι μόνο στα εργοστάσια που συγκεντρώνουν ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής, αλλά σε όλοκληρο τον παραγωγικό κύκλο, από το σχεδιασμό μέχρι τις πωλήσεις. Γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι είναι αξιόπιστα τα επιχειρήματα σχετικά με την παγκόσμια υπέρβαση της παραγωγικής δυναμικότητας στον κλάδο.

    ·      Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, ειδικότερα στις –από παλιά– αναπτυγμένες χώρες, όπου η αγορά δεν βασίζεται πλέον στη μεγέθυνση της ζήτησης, αλλά στην αντικατάσταση υπαρχουσών μονάδων. Τα τελευταία χρόνια, αυτή η τάση έχει ενισχυθεί μέσω της παροχής κινήτρων από την πλευρά των κυβερνήσεων για τη διάλυση αυτών των μονάδων. Το γεγονός ότι η διάλυση αυτή αποκαλείται «οικολογική» δεν αλλάζει καθόλου το βασικό πρόβλημα.

    ·      Η υπερβολική παραγωγική δυναμικότητα αποτελεί ευρωπαϊκό πρόβλημα, το οποίο ποικίλλει ανάλογα με την κατάσταση κάθε ευρωπαϊκής χώρας. Σε σχέση με τα εμπορικά ισοζύγια, κάποιες χώρες παρουσιάζουν πλεονάσματα και κάποιες ελλείμματα, με επιπτώσεις στον κλάδο.

    ·      Κάθε χώρα αγωνίζεται να υπερασπιστεί τη δική της βιομηχανία, τη στιγμή που οι πολυεθνικές κάνουν καθαρούς εκβιασμούς στα συνδικάτα για να εξασφαλίσουν περικοπές στους μισθούς και επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων.

     

    Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα ήταν αληθές να υποστηρίξουμε ότι τα ευρωπαϊκά συνδικάτα μοιράζονται κοινή στάση και πρακτικές. Αντιθέτως, πίσω από τις διακηρύξεις για αλληλεγγύη και τις βαρύγδουπες δηλώσεις, υποβόσκουν σημαντικές διαφορές και ανταγωνισμοί για την υπεράσπιση αποσταθεροποιημένων θέσεων εργασίας. Το λυπηρό είναι ότι είμαστε διασπασμένοι και αυτό προσφέρει στους εργοδότες ιδανικές συνθήκες.

     

    Δεν υπάρχει κάποια θαυματουργή θεραπεία για να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση: Επιπλέον, αυτό θα ξεκινούσε μια πολύπλοκη συζήτηση για το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Σε σχέση με την αυτοκινητοβιομηχανία, φαίνεται αυτονόητο ότι αυτή η κατάσταση, εκτός του απαράδεκτου κοινωνικού κόστους, οδηγεί ξεκάθαρα στην αποδυνάμωση του ρόλου της Ευρώπης απέναντι στις πολυεθνικές.

     

    Δεν είναι τυχαίο ότι ο εκπρόσωπος του συνδικάτου στο Διοικητικό Συμβούλιο της Fiatυποστηρίζει ότι κάθε πολυεθνική πρέπει να αποτελεί μια «πολεμική μηχανή» από τη στιγμή που οι αγορές είναι παγκοσμιοποιημένες.

     

    Το μέλλον της αυτοκινητοβιομηχανίας θα διακυβευτεί στο επίπεδο του μετασχηματισμού – ενός μετασχηματισμού σε σχέση με το περιβάλλον, το οποίο απαιτεί επειγόντως μια πιο παγκόσμια αντίληψη της «διατηρήσιμης κινητικότητας» αγαθών και ανθρώπων.

     

    Αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για το μέλλον. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το θέμα αυτό στις πρωτοβουλίες των πολυεθνικών, στους εμπορικούς τους πολέμους – με άλλα λόγια, στην νεοφιλελεύθερη λογική της αγοράς. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική πρωτοβουλία για να επιβεβαιώσουμε το ρόλο της πολιτικής και της δημόσιας διακυβέρνησης της Ευρώπης σε σχέση με αυτό το ζήτημα.

     

    Σήμερα, η διάσταση αυτή είναι τελίως απούσα. Όμως, για να οικοδομηθεί κοινή θέση και πρακτική για όλα τα συνδικάτα σε διάφορες χώρες, είναι ζωτικής σημασίας να σταματήσουμε την αποδυνάμωση της δράσης μας και τη σύγκλισή μας με τον «αγοραίο» συνδικαλισμό.

     

     

    Μετάφραση: Γαβριήλ Σακελλαρίδης


Related articles