• Ομιλία στο Φόρουμ του Μπιλμπάο
  • Τα νεοφασιστικά κόμματα σαν το FPÖ (Αυστριακό Κόμμα Ελευθερίας) δεν πιστεύουν στη δημοκρατία

  • Βάλτερ Μπάγερ | 14 Nov 18 | Posted under: Ακροδεξιά
  • Η νέα τάση για ένα αυταρχικό κράτος δεν προέκυψε από το πουθενά: αιτία της ανάδυσής της είναι το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας, η διάλυση του κράτους ευημερίας, η επιδείνωση και η επισφάλεια της ζωής της εργατικής τάξης δεν έλυσαν κανένα από τα προβλήματα της Ευρώπης.

     

    Έχουμε χρέος να μην υποτιμούμε τον πολιτικό κίνδυνο που συνιστά η νεοφασιστική Δεξιά για όλο τον κόσμο και για την Ευρώπη. Όχι μόνο γιατί τα νεοφασιστικά κόμματα διπλασίασαν την εκλογική τους επιρροή στις εκλογές των δυο τελευταίων ετών και το ριζοσπαστικό δεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) εκπροσωπείται στη γερμανική Βουλή και σε δεκαέξι ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας, αλλά επειδή, στο βαθμό που αυτή η τάση επιβεβαιώνεται, υπάρχει ο κίνδυνος μιας μαζικής δεξιάς στροφής στις επερχόμενες εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

    Δεν πιστεύω ότι η συμμετοχή ριζοσπαστικών δεξιών κομμάτων στις κυβερνήσεις, ειδικά της Κεντρικής Ευρώπης, αποτελούν απλώς ένα ατυχές πολιτικό επεισόδιο που θα επιλυθεί από μόνο του.

    Τα νεοφασιστικά κόμματα σαν το FPÖ της Αυστρίας δεν πιστεύουν στη δημοκρατία.

    Όταν βρεθούν στην κυβέρνηση αρχίζουν συστηματικά να παίρνουν μέτρα ώστε να μη χάσουν την εξουσία. Εργάζονται για την υπαγωγή των ΜΜΕ, της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών και της Δικαιοσύνης κάτω από τον έλεγχό τους. Περιορίζουν την ελευθερία του Τύπου -όλα αυτά με το πρόσχημα ότι προστατεύουν τους καλούς και έντιμους πολίτες από τους εχθρούς τους: τους μετανάστες, το Ισλάμ, τον Σόρος, τους ρομά, την τρομοκρατία, την πολιτική ορθότητα, τον φεμινισμό- και, ποιος ξέρει τι άλλο. 

    Τα ριζοσπαστικά δεξιά κόμματα είναι αληθινοί εχθροί της δημοκρατίας, που επιθυμούν να κυριεύσουν και να αναμορφώσουν το κράτος ώστε να κυβερνούν με αντιδραστικό και αυταρχικό τρόπο.

     

    Η αιτία των αιτίων: ο καπιταλισμός

    Αυτή η νέα τάση για ένα αυταρχικό κράτος δεν προέκυψε από το πουθενά: αιτία της ανάδυσής της είναι το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας, η διάλυση του κράτους ευημερίας, η επιδείνωση και η επισφάλεια της ζωής της εργατικής τάξης δεν έλυσαν κανένα από τα προβλήματα της Ευρώπης. Η κοινωνική ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι φυγόκεντρες τάσεις μέσα στην ΕΕ, το δημόσιο χρέος και οι κίνδυνοι που απορρέουν από την ανεξέλεγκτη συσσώρευση του κεφαλαίου εξακολουθούν να υφίστανται, ενώ διαφαίνονται τα σημάδια μιας νέας χρηματοπιστωτικής κρίσης και ύφεσης.

    Για να μην αναφερθώ στα μεγαλύτερα προβλήματα: την οικολογική κρίση και το κοινωνικό ζήτημα, που έγιναν παγκόσμια τον 21ο αιώνα.

    Όσον αφορά τους ανθρώπους που δραπετεύουν από τις πολιτικές διώξεις, τη σεξουαλική βία ή τη μιζέρια και φτάνουν στην Ευρώπη, λέγεται ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι η καταπολέμηση των αιτίων της φυγής τους. Συμφωνούμε σε αυτό, αρκεί να προσθέσουμε ότι υπάρχει ένας λόγος δημιουργίας αυτών των αιτίων: το άδικο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους και τη φύση και που υφίσταται εδώ και αιώνες. Το σύστημα αυτό λέγεται καπιταλισμός. Όποιος αποσιωπά τον καπιταλισμό δεν λέει αρκετά για τις αιτίες φυγής όλων αυτών των ανθρώπων. 

    Επομένως, στα σοβαρά: με βάση τις σημερινές προοπτικές, πόσος καιρός θα χρειαστεί για να υπερβούμε τον καπιταλισμό σε παγκόσμιο επίπεδο ή για να καθιερωθεί ένα δίκαιο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα; Αυτό είναι το αβέβαιο, αόριστο όραμα που θέλουμε να προτάξουμε στους απελπισμένους ανθρώπους που φτάνουν στην Ευρώπη; Ποια πολιτική μπορεί να προσφέρει μια ιδεολογική εξήγηση για την παγκόσμια κατάσταση εκτός από την έμπρακτη αλληλεγγύη;   

    Η κυρίαρχη τάξη, από τη μεριά της, αναζητά διαφυγή από το αδιέξοδο στο οποίο η ίδια οδήγησε τις κοινωνίες με τον νεοφιλελευθερισμό. Η λύση γι’ αυτήν είναι ο στρατιωτικός νόμος, ο πόλεμος, η Ευρώπη-φρούριο, ο εθνικισμός και η αυταρχική διακυβέρνηση. Αυτό είναι το πρόγραμμα της ανελεύθερης δημοκρατίας που εκπροσωπείται από τη ριζοσπαστική Δεξιά στις προσεχείς εκλογές του Ευρωκοινοβουλίου.

    Συγχωρείστε με για την ειλικρίνειά μου, αλλά θεωρώ ότι δεν είμαστε καθόλου προετοιμασμένοι γι’ αυτήν τη θεμελιώδη αλλαγή της πολιτικής κατάστασης. Η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον νεοφιλελευθερισμό και τον νεοφασισμό επισημαίνεται διαρκώς, και πολύ σωστά. Το πρόβλημα όμως δεν έγκειται στη θεωρητική ερμηνεία αλλά στην έμπρακτη μάχη για μια εναλλακτική πολιτική λύση στην Ευρώπη, που θα συνδέσει τα καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ελευθερία με τον σεβασμό για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των ανδρών και των γυναικών που πουλάνε την εργατική τους δύναμη στη βιομηχανία, στις υπηρεσίες ή στην οικονομία των υπηρεσιών φροντίδας, ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας ή θρησκεύματος.

     

    Όποιος φτάνει πολύ αργά

    Και αυτό είναι πολιτικό ζήτημα. Στη δημοκρατία τα πολιτικά κόμματα είναι απαραίτητα, όχι για να υποκαθιστούν τα κοινωνικά κινήματα αλλά για να τα εκπροσωπούν πολιτικά. Η σχέση ανάμεσα στη θεσμοποιημένη πολιτική και την κοινωνία των πολιτών αποβαίνει, έτσι, κεντρικό πρόβλημα της δημοκρατικής πολιτικής.  

    Πρέπει να ξεκινήσει ένας διάλογος ίσου προς ίσο, όχι μόνο ανάμεσα στα κόμματα αλλά και ανάμεσα στα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών.

    Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες βλέπουμε να γίνονται ανατροπές στο κομματικό σύστημα. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που δεν μπορούν να σπάσουν τους δεσμούς τους με τον νεοφιλελευθερισμό, βυθίζονται στην ασημαντότητα γιατί δεν αναγνωρίζουν τα σημεία των καιρών. Αλλά η ζωή τιμωρεί όποιον φτάνει πολύ αργά.

    Πρέπει και μπορούμε να κάνουμε πιο πολλά.

    Οφείλουμε να υπερασπιστούμε την ειρηνική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ενάντια στη νεοφασιστική Δεξιά. Και θα μπορέσουμε να το επιτύχουμε μόνο αν αλλάξουμε τη λογική που διαπερνά σήμερα την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, καθιστώντας την κοινωνική, οικολογική, φεμινιστική και, πάνω απ’ όλα, δημοκρατική.

    Οφείλουμε να εκπροσωπήσουμε τα εκατομμύρια ανθρώπων που, μέσα στην ποικιλομορφία τους, αποτελούν τη νέα εργατική τάξη. Αλλά, υπερασπιζόμενοι τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διεθνή αλληλεγγύη, δεν πρέπει να παραβλέψουμε τις ευρείες συμμαχίες που μπορούμε να κάνουμε με ΜΚΟ, διανοούμενους, θρησκευτικές κοινότητες και κοινωνικά κινήματα.

    Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής στο οποίο δεν μπορούμε ούτε να επιτρέψουμε τη διάσπασή μας, ούτε να αρκεστούμεDetail σε μισές αλήθειες.

    Οι καιροί κρίσης είναι και καιροί νέων δυνατοτήτων. Αν μετά από αυτές τις δυο ημέρες καταφέρουμε να το καταλάβουμε καλύτερα, έτσι ώστε να αδράξουμε μαζί αυτή την ευκαιρία, το Φόρουμ του Μπιλμπάο θα έχει επιτύχει το σκοπό του και θα αποτελέσει την έναρξη μιας διαδικασίας που πρέπει να αναπτυχθεί περαιτέρω και να ενισχυθεί δομικά.

    Για να δεις τη σύνοψη και το πλήρες κείμενο της Τελικής Διακήρυξης του Ευρωπαϊκού Φόρουμ του Μπιλμπάο, κάνε clickεδώ.

     

    Μετάφραση από τα αγγλικά: Καλλιόπη Αλεξοπούλου


Related articles