• Ομιλία της πρώην ευρωβουλεύτριας και Προέδρου της GUE/NGL Γκάμπι Τσίμερ στο Σεμινάριο της Βιέννης
  • Οι μελλοντικές προοπτικές της ευρωπαϊκής οικογένειας της Αριστεράς

  • Γκάμπι Τσίμμερ | 05 Jul 19 | Posted under: Εκλογές , Ευρωπαϊκή Ένωση , Aριστερά
  • Διαβάστε την ομιλία της Γκάμπι Τσίμερ στο ευρωπαϊκό σεμινάριο που διοργάνωσαν το δίκτυο transform! europe και το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, στις 12-14 Ιουνίου 2019, με θέμα τις νέες πολιτικές συνθήκες την επομένη των ευρωπαϊκών εκλογών.

    Μετά τις μεγάλες απώλειες των Σοσιαλδημοκρατών, των Συντηρητικών και των Αριστερών, μπορεί κάποιοι να αποφασίσουν να ακολουθήσουν τη γενική τάση της εποχής: πολλοί θεωρούν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη και η κλιματική καταστροφή συνιστούν τόσο μεγάλο κίνδυνο που στρέφονται στους Πράσινους, οι οποίοι εκ φύσεως συνδέονται με την κλιματική και περιβαλλοντική προστασία. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δείχνουν τη μεγάλη απαξίωση της Αριστεράς στον ευρωπαϊκό διάλογο. Η απαξίωση αυτή δεν οφείλεται μόνο στις αποτυχημένες προεκλογικές εκστρατείες αρκετών κρατών μελών της ΕΕ, στα προβληματικά μηνύματα, τις λανθασμένες στοχεύσεις, τους εσωτερικούς πολέμους, την κατάτμηση των αριστερών κομμάτων, τάσεων, κινημάτων, φορέων. Η απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων έχει βαθύτερες αιτίες και αποτελεί την έκφραση μιας μακροχρόνιας αποτυχίας.

    - Μέχρι σήμερα, δεν έχουμε συζητήσει τα αίτια και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της αποτυχίας του κρατικού σοσιαλισμού της Ανατολικής Ευρώπης για την Αριστερά όλης της Ευρώπης. Δεν είναι μόνο οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές της Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Γερμανίας που απέτυχαν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική κοινωνία απέναντι στην καπιταλιστική, αφού ούτε η ιστορική Αριστερά της Δυτικής Ευρώπης μπόρεσε να αντλήσει ουσιαστικά συμπεράσματα ή να εμποδίσει την ντε φάκτο κατάρρευσή της στις μεγαλύτερες οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης, με πειστικές εναλλακτικές προτάσεις. Με αποτέλεσμα, η Αριστερά συνολικά, σπάνια να είναι σε θέση να αρθρώσει προοδευτικά μηνύματα ή, για να το πούμε καλύτερα, ευρωπαϊκά οράματα με αριστερή προοπτική. Μέχρι στιγμής μοιάζει, τόσο πολιτισμικά όσο και γλωσσικά, με απολίθωμα του περασμένου αιώνα.

    Με εξαίρεση κάποιες παροτρύνσεις του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της Ευρωομάδας GUE/ NGL, για να γίνει μια άκρως απαραίτητη συζήτηση για τους κοινούς στόχους, τις στρατηγικές και τις πρωτοβουλίες. Μόνο κάποιοι ευρωβουλευτές πήραν την πρωτοβουλία να ξαναφέρουν στην επικαιρότητα το Μανιφέστο του Βεντοτένε. Ζήτησαν από αριστερούς διανοούμενους να αποτιμήσουν εκ νέου το Μανιφέστο και ξεκίνησαν συζητήσεις με το ερώτημα: «Ποιο μέλλον για την ΕΕ;». Ναι, οι πρωτοβουλίες οργάνωσης των Φόρουμ στη Μασσαλία και, πέρσι, στο Μπιλμπάο αποτελούν τα πρώτα σημαντικά βήματα. Κατά τη γνώμη μου, ήρθε η ώρα να διευρύνουμε τον χώρο, τα θέματα προς συζήτηση και, φυσικά, τους συμμετέχοντες. Θα είναι χρήσιμο να συμμετέχουν και άλλες προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνικά κινήματα, από την αρχή της πρωτοβουλίας. Γενικά, η Αριστερά δεν κατάφερε να οργανώσει πολιτικές συζητήσεις για το όραμά της για μια άλλη, σοσιαλιστική Ευρώπη, ή για να ξεκαθαρίσει τη σχέση της με την ΕΕ. Ποιος πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη σας, ο ρόλος της ΕΕ εν όψει των παγκόσμιων προβλημάτων, όπως η κλιματική καταστροφή, η υπερθέρμανση του πλανήτη, οι παγκόσμιες μεταναστευτικές ροές και η βιώσιμη παγκόσμια ανάπτυξη; Πώς συνεχίζει η Αριστερά να αντιμετωπίζει την παγκοσμιοποίηση; Προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να αναπτυχθούν οι σχέσεις μεταξύ ΕΕ και κρατών μελών, μεταξύ περιφερειών και δήμων, μεταξύ της Ευρώπης και του ενιαίου κόσμου στον οποίο ζούμε;  

    Το γεγονός ότι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπάρχει μόνο ένας βουλευτής -από τη Δημοκρατία της Τσεχίας- για όλη την Αριστερά της Ανατολικής Ευρώπης, μαρτυρεί την κατάρρευση της ευρωπαϊκής Αριστεράς, η οποία καθρεφτίζεται και στα αποτελέσματα των τελευταίων ευρωεκλογών. Αλλά και τα κινήματα στην Ελλάδα και την Ισπανία, που γεννήθηκαν πριν από μερικά χρόνια, με την έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης, έχασαν τη μαζική στήριξη που απολάμβαναν, όταν έγιναν κόμματα και συμμετείχαν ενεργά σε κοινοβουλευτικές δομές ή κυβερνήσεις. Η προσπάθεια ενός αριστερού κόμματος στη Γαλλία, να δημιουργήσει ένα πιο αριστερό λαϊκιστικό κίνημα από τα μέσα, προκειμένου να αποσπάσει ψήφους, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες. Τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα, με πολιτικά μηνύματα προσδεμένα στα εθνικά συμφέροντα, με την παρωχημένη εμφάνισή τους και τη συρρίκνωση της δουλειάς της ομάδας στην οποία απευθύνονται, ειδικά των βιομηχανικών εργατών, έχασαν την επαφή με τις νέες κοινωνικές και πολιτισμικές ομάδες. Τα κοκκινοπράσινα σκανδιναβικά κόμματα, που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα με πολύ μεγαλύτερη συνοχή από τα σύγχρονα φεμινιστικά και οικολογικά κόμματα, εξακολουθούν να έχουν τη φήμη ότι απορρίπτουν την ΕΕ και το ευρώ, ως θέμα αρχής. Η Αριστερά στη Γερμανία, πάλι δεν κατάφερε να προσελκύσει σημαντικές ομάδες ψηφοφόρων όπως: βιομηχανικούς εργάτες, άνεργους και κοινωνικά αποκλεισμένους. Το κόμμα δεν μπόρεσε να πείσει για το πώς σκοπεύει να ασκήσει κριτική στις υφιστάμενες συνθήκες της ΕΕ και εκ παραλλήλου, να δημιουργήσει ένα αριστερό όραμα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.    

    Μόνο το Μπλόκο (Πορτογαλία), το ΑΚΕΛ (Κύπρος), η Αριστερή Συμμαχία στη Δανία και το Εργατικό Κόμμα (PTB) στο Βέλγιο κατάφεραν να υποστηρίξουν τις θέσεις τους, να κερδίσουν νέες έδρες ή να μπουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.


    Τώρα χρειαζόμαστε τη ριζοσπαστική ανάλυση και τον ανοιχτό διάλογο. Τι πρέπει να γίνει αυτή τη στιγμή, πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της ανόδου των ακροδεξιών και των εθνικιστών, τι μπορούμε να κάνουμε για να κινητοποιήσουμε τον κόσμο υπέρ της ειρήνης και της βιώσιμης ανάπτυξης, κατά της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού, υπέρ της έμφυλης δημοκρατίας και κατά των διακρίσεων κάθε μορφής; Πρέπει να αρχίσουμε να δουλεύουμε, όχι απλώς για μια άλλη Ευρώπη, αλλά για μια σοσιαλιστική Ευρώπη.

    Οι Ιρλανδοί φίλοι μας από το SinnFéinείπαν ότι προσπαθούν να αναλύσουν τους λόγους της εκλογικής τους αποτυχίας. Όμως, το πρόβλημά τους δεν είναι να ανακαλύψουν το πρόβλημα. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό…. Όπως είπα νωρίτερα: αυτή τη στιγμή διαθέτουμε μια συνταγή μακροχρόνιας αποτυχίας: υποτίμηση του ζητήματος της ΕΕ, έλλειψη ξεκάθαρων στρατηγικών στις προεκλογικές μας εκστρατείες, μακροχρόνια λάθη. Οι προεκλογικές εκστρατείες σε κάποια εθνικά αριστερά κόμματα, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Κόμμα, δεν είχαν καμιά σχέση με συγκροτημένες προεκλογικές εκστρατείες. Οι ψηφοφόροι δεν είχαν ενθουσιασμό, ούτε γνώριζαν ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά εργάστηκε με την ψυχή της για ένα αριστερό όραμα στην Ευρώπη και για την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στα κράτη μέλη της ΕΕ. Θέλω να είμαι ειλικρινής για στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς: ανακοίνωσε πολύ αργά τον κορυφαίο υποψήφιό του. Καταλαβαίνω ότι οι απόψεις για το αν έπρεπε να συμμετάσχουμε διίστανται. Σύμφωνοι. Αλλά, εφόσον αποφασίσαμε να ζητήσουμε από δυο συντρόφους να πάνε στην κόλαση και να κάνουν ό,τι μπορούν για την υπεράσπιση των αριστερών κομμάτων, πρέπει να τους στηρίξουμε περισσότερο. Χρειάζονται όλη την αλληλεγγύη μας, μια ξεκάθαρη στρατηγική, μια εξαιρετικά καλά οργανωμένη εκστρατεία. Δε φταίνε οι υποψήφιοί μας που η Ευρωπαϊκή Αριστερά δεν κατάφερε να κινητοποιήσει περισσότερους ψηφοφόρους! Δεν είδα, σε εκδηλώσεις που έγιναν, τους ηγέτες των κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να στηρίζουν τους υποψηφίους μας!

    Μάθαμε επίσης ότι, όταν τα αριστερά κόμματα αντιγράφουν αντιμεταναστευτικές πολιτικές, δεν κερδίζουμε τίποτα. Πηγαίνοντας ενάντια στην αρχή μας ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι καθολικά και αδιαίρετα, δεν ξανακερδίζουμε όσους ψηφοφόρους μας πήγαν σε δεξιά και ρατσιστικά κόμματα. Δεν έχουμε ποτέ το δικαίωμα να το κάνουμε!  

    Συμπεράσματα

    1.  Καμιά πολιτική τάση από τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει την καλύτερη αριστερή προσέγγιση στο ζήτημα της ΕΕ, της Ευρωζώνης ή του ευρώ. Αυτό μπορεί να αποτελεί ευκαιρία για την καλύτερη συνεργασία όλων μας.

    2. Η απώλεια δέκα εδρών από την ομάδα της GUE&NGL οδηγεί σε απώλεια επιρροής και απήχησης των νέων δυνάμεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι Συντηρητικοί προσπαθούν να δημιουργήσουν μια «υγειονομική ζώνη» στο Ευρωκοινοβούλιο, που θα αποκλείει τους ακροδεξιούς, αλλά και τους ριζοσπάστες αριστερούς. Η νέα ομάδα πρέπει να συνεχίσει να εργάζεται με στόχο μια Συμμαχία των αριστερών και προοδευτικών ομάδων.  

    Detail3.  Στο επόμενο Φόρουμ προοδευτικών δυνάμεων στις Βρυξέλλες πρέπει να κατατεθούν νέες ιδέες και πρωτοβουλίες για την αλλαγή της ΕΕ και τη διοργάνωση ευρωπαϊκών και διεθνικών δράσεων για το κλίμα, τα κοινωνικά θέματα, την ισότητα των φύλων και την ειρήνη.

    4. Χρειαζόμαστε πολλούς χώρους και ευκαιρίες για να σχεδιάσουμε αριστερές στρατηγικές για την Ευρώπη. Πρέπει από τώρα να προετοιμαστούμε για τις επόμενες εκλογές.   


Related articles