• Προς την Οικοδόμηση μιας Νέας Αριστερής Εναλλακτικής Λύσης- Η κρίση της Αριστεράς και η περίπτωση της Αριστερής Συμμαχίας στη Φινλανδία

  • 30 Jan 12 Posted under: Φινλανδία

  • Τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν απογοητευτικά για την ευρωπαϊκή Αριστερά. Μια από τις χώρες στις οποίες η Αριστερά υπέστη σοβαρή ήττα ήταν η Φινλανδία. Η Συνθήκη της Νίκαιας μείωσε τον συνολικό αριθμό εδρών της φινλανδικής αντιπροσωπείας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 13. Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2009 το συνολικό ποσοστό της Αριστεράς ήταν χαμηλότερο του 25%, συμπεριλαμβανομένων των ψήφων της σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστερής Συμμαχίας και των μικρών αριστερών κομμάτων. Το ποσοστό αυτό είναι το χαμηλότερο στην  κοινοβουλευτική ιστορία της Φινλανδίας.
    Η Αριστερή Συμμαχία, οι ευρωβουλευτές της οποίας συμμετείχαν στην ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/ Βόρειας Πράσινης Αριστεράς (GUE/NGL) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχασε τη μοναδική της έδρα και το 30% των ψήφων της (με τα ποσοστά της να πέφτουν στο 5,9%). Ενώ στις εθνικές εκλογές του 2007 ήταν το τέταρτο κόμμα του φιλανδικού κοινοβουλίου, σήμερα, μετά τις ευρωεκλογές, αποτελεί το μοναδικό φιλανδικό κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση που δεν έχει έδρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στις ευρωεκλογές, η Αριστερή Συμμαχία αναδείχθηκε στο έβδομο –ή, για την ακρίβεια, το δεύτερο μικρότερο- κόμμα στη Φινλανδία.
    Η Αριστερά δε φαίνεται να κερδίζει τίποτε από την οικονομική ύφεση. Στις πρόσφατες εκλογές και οι Σοσιαλδημοκράτες (SDP) είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά που κέρδισαν ποτέ σε ευρωεκλογές. Οι έδρες τους μειώθηκαν από τρεις σε δυο, ενώ από τους δυο ευρωβουλευτές τους, ο ένας ανήκει σε μια ομάδα πίεσης για την ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ και ο άλλος είναι ένας διάσημος έλληνας ορθόδοξος ιερέας. Πρέπει όμως να πούμε ότι και τα δυο μεγάλα κόμματα της κεντροδεξιάς, το Κόμμα του Κέντρου και ο Εθνικός Συνασπισμός, έχασαν και αυτά έδρες. Οι μεγαλύτεροι νικητές ήταν χωρίς αμφιβολία οι Πράσινοι και ιδιαίτερα οι Αληθινοί Φιλανδοί, το κόμμα της λαϊκιστικής δεξιάς. Οι Πράσινοι διπλασίασαν τις έδρες τους (δυο έδρες), ενώ οι Αληθινοί Φιλανδοί κέρδισαν περίπου το 10% των ψήφων. Το 2004 το εκλογικό ποσοστό τους ήταν 0,5%. Σήμερα οι Πράσινοι αποτελούν μέρος του δεξιού υπουργικού συμβουλίου που καθοδηγείται από το Κόμμα του Κέντρου και το Κόμμα του Δεξιού Συνασπισμού. Οι Αληθινοί Φιλανδοί κερδίζουν δύναμη χάρη στον εθνικιστικό ευρω-σκεπτικισμό τους, ο οποίος περιλαμβάνει και μια ισχυρή «κριτική της μετανάστευσης».
    Σε αυτό το άρθρο, θα αναλύσω τα αίτια της κρίσης της Αριστεράς στη Φινλανδία, ιδιαίτερα της κρίσης της Αριστερής Συμμαχίας. Θα κάνω, ακόμη, μια σύντομη επισκόπηση των προοπτικών του κόμματος μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές.

    Στη σκιά των Σοσιαλδημοκρατών
    Η δημοτικότητα της Αριστερής Συμμαχίας (και των προκατόχων της) έπεσε σταδιακά από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Η νίκη της στις βουλευτικές εκλογές του 1995, με ποσοστό άνω του 11%, και η συμμετοχή της στην αποκαλούμενη «Κυβέρνηση του Ουράνιου Τόξου» την περίοδο 1995-2003, αποτέλεσε μείζονα καμπή στην πρόσφατη ιστορία του κόμματος. Μετά την ύφεση των αρχών της δεκαετίας του 1990, σχηματίστηκε ένα διευρυμένο υπουργικό συμβούλιο, με συμμετοχές από το SDP, το Κόμμα του Σουηδικού Λαού, τους Πράσινους και το Κόμμα του Δεξιού Συνασπισμού. Η Αριστερή Συμμαχία έχασε ένα μέρος των υποστηρικτών της επειδή πήρε μέρος σε έναν πολιτικό συνασπισμό υπό την ηγεσία του SDP, ο οποίος εφάρμοσε σοβαρές περικοπές στις παροχές του κράτους πρόνοιας -όπως η υιοθέτηση ανωτάτου ορίου στα επιδόματα στέγασης και η μείωση των συντάξεων και των φοιτητικών επιδομάτων-. Την περίοδο του «Ουράνιου Τόξου» παρατηρήθηκε αύξηση των εισοδηματικών ανισοτήτων. Το SDP συμμετείχε στην κυβέρνηση μέχρι τις εκλογές του 2007. Και το SDP και η Αριστερή Συμμαχία ήταν οι μεγάλοι χαμένοι εκείνων των εκλογών.
    Όσον αφορά το SDP, υπάρχει μεγάλη διάσταση ανάμεσα στην παραδοσιακή αριστερή βάση του και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Οι αριστεροί σοσιαλδημοκράτες ηττήθηκαν διπλά στο Συνέδριο του κόμματος, όταν προσπάθησαν να  στηρίξουν τον υποψήφιό τους για την προεδρία του SDP, πρώην Υπουργό Εξωτερικών Έρκι Τουομιόγια (Erkki Tuomioja). Στο τελευταίο τους Συνέδριο, το 2008, η νεοεκλεγείσα πρόεδρος Jutta Urpilainen δήλωσε ότι το SDP είναι κεντρώο κόμμα. Μια σφυγμομέτρηση που διεξήχθη μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές, κατέδειξε ότι ο διασημότερος υποψήφιος για την προεδρία του SDP είναι σήμερα ο Έρκι Τουομιόγια (Erkki Tuomioja). Όμως, αυτοί που κατέχουν τις σημαντικότερες θέσεις στο κόμμα, είναι οι οπαδοί του σοσιαλδημοκρατικού Τρίτου Δρόμου των Μπλερ και Σρέντερ.
    Σε αντίθεση με τη Γερμανία, την Ολλανδία ή τη Δανία, η Αριστερή Συμμαχία δεν κατάφερε να προσελκύσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του SDP. Παρατηρήθηκε μια ελαφριά αριστερή στροφή, τελικά όμως, η Αριστερή Συμμαχία έχασε συνολικά περισσότερους ψηφοφόρους από όσους κέρδισε από το SDP. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι ψήφοι αυτές στράφηκαν στα κόμματα των Αληθινών Φιλανδών και των Πράσινων, ενώ υπήρξαν και κάποιοι αριστεροί ψηφοφόροι που δεν ψήφισαν κανέναν. Είναι προφανές ότι η Αριστερή Συμμαχία δεν κατάφερε να καταρτίσει μια ατζέντα η οποία να τη διαφοροποιεί θετικά από τους σοσιαλδημοκράτες.
    Όταν αναλύει τις εκλογικές της ήττες, η Αριστερά αποδίδει συνήθως τα χαμηλά ποσοστά της στη μικρή προσέλευση των ψηφοφόρων. Στην περίπτωση των ευρωπαϊκών εκλογών του περασμένου καλοκαιριού, η ανάλυση αυτή μπορεί να περιέχει ένα βαθμό αλήθειας, γιατί η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 40,2%, δηλαδή χαμηλότερη κατά ένα τα εκατό περίπου σε σχέση με το 2004. Όμως, αυτή η ανάλυση είναι ακατάλληλη όταν γίνεται λόγος για τις δημοτικές εκλογές του 2008. Γιατί τότε, η προσέλευση των ψηφοφόρων είχε αυξηθεί κατά 2,7%, όμως νικητές αναδείχθηκαν οι Αληθινοί Φιλανδοί, το Κόμμα του Δεξιού Συνασπισμού και οι Πράσινοι. Σε αυτές τις εκλογές, οι Πράσινοι διατήρησαν την τέταρτη θέση, παρότι η Αριστερή Συμμαχία είχε περίπου τους διπλάσιους υποψηφίους και πάνω από τους διπλάσιους εκλεγμένους βουλευτές σε εθνικό επίπεδο. Η χαμηλή προσέλευση των ψηφοφόρων αποτελεί μια μάλλον απλοϊκή ερμηνεία των αποτελεσμάτων της Αριστεράς. Θα ήταν πιο αποτελεσματικό αν διερευνούσαμε πόσο σύγχρονες είναι οι στρατηγικές και η πολιτική της Αριστεράς και κατά πόσο ο κομματικός μηχανισμός της χρειάζεται αναδόμηση.

    Η προβληματική Ευρωπαϊκή Ένωση
    Η Αριστερή Συμμαχία δεν έχει καταφέρει να καταρτίσει μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή ατζέντα από τότε που η Φινλανδία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις αρχές του 1995. Το κόμμα δεν εξέφρασε καμιά επίσημη θέση για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε., αλλά το 76% των ψηφοφόρων της ψήφισαν κατά της ΕΕ στο δημοψήφισμα του 1994. Αφού αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη φιλανδική ένταξη στην ΕΕ, η επίσημη στρατηγική του κόμματος ήταν να προσπαθεί να αλλάξει την ΕΕ από τα μέσα. Αυτή η πολιτική σημαίνει στην ουσία αντιπαράθεση.
    Το 1997, η Αριστερή Συμμαχία οργάνωσε μυστική ψηφοφορία μεταξύ των μελών του κόμματος για την ένταξη της Φινλανδίας στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση. Όταν μοιράστηκε η μυστική ψηφοφορία, η ηγεσία του κόμματος την αποδοκίμασε επισημαίνοντας ότι ένα αρνητικό αποτέλεσμα θα σήμαινε την αποχώρηση της Αριστερής Συμμαχίας από το Ουράνιο Τόξο. Τελικά, τα μέλη του κόμματος επιδοκίμασαν την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση και η Αριστερή Συμμαχία παρέμεινε στην κυβέρνηση, παρόλες τις κριτικές για νοθευμένη διαδικασία.
    Από τότε αποφεύχθηκε οποιαδήποτε ανοιχτή συζήτηση για την ευρωπαϊκή πολιτική της Αριστερής Συμμαχίας. Το κόμμα δεν πήρε καμιά ισχυρή θέση πάνω σε μείζονα πολιτικά ζητήματα όπως το Ευρωσύνταγμα και η Συνθήκη της Λισαβόνας. Η επίσημη θέση του ήταν να γίνει δημοψήφισμα, αλλά δεν εξέφρασε καμιά σαφή τοποθέτηση για τη Συνθήκη. Η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Αριστερής Συμμαχίας ψήφισε κατά της επικύρωσης της Συνθήκης της Λισαβόνας το 2008 και το Ευρωσύνταγμα το 2006. Ορισμένοι βουλευτές, όπως οι Martti Korhonen και Suvi-Anne Siimes που ήταν στην ηγεσία του κόμματος το 2008 και το 2006 αντίστοιχα, ψήφισαν υπέρ της επικύρωσης.
    Αποτελεί γενική παραδοχή, ιδιαίτερα μεταξύ όσων υιοθετούν κριτική στάση απέναντι στην ΕΕ, ότι η ηγεσία και οι συνδικαλιστές του κόμματος είναι μάλλον υπέρ της ΕΕ, ενώ η βάση και οι ψηφοφόροι του κόμματος είναι πιο σκεπτικιστές. Σύμφωνα με μια έρευνα του Φιλανδικού Φόρουμ για τις Επιχειρήσεις και την Πολιτική – EVA (Finnish Business and Policy Forum- EVA), οι οπαδοί της Αριστερής Συμμαχίας έχουν, μετά από τους Αληθινούς Φιλανδούς, την πιο κριτική στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ευρωβουλευτής του κόμματος Έσκο Σεπάνεν (Esko Seppanen), για την περίοδο 1996-2009, υπήρξε πολύ δημοφιλής στους ευρωσκεπτικιστές ψηφοφόρους.
    Ένας λόγος για τον οποίο η Αριστερή Συμμαχία τα πήγε άσχημα στις ευρωεκλογές του περασμένου καλοκαιριού θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η έλλειψη συνοχής και αξιοπιστίας στη διαχείριση των ευρωπαϊκών θεμάτων. Το μόνο άμεσο συμπέρασμα που μπορούμε να εξαγάγουμε, είναι η ανάγκη να ανοίξουμε περισσότερο το δημόσιο διάλογο για την ΕΕ και, σε δεύτερο στάδιο, να καταρτίσουμε μια κοινή ατζέντα για μια αριστερή εναλλακτική πολιτική. Δεν μπορούμε όμως να είμαστε απολύτως βέβαιοι για τον ισχυρισμό ότι η πλειοψηφία των οπαδών του κόμματος θα επιθυμούσε μια πιο σκεπτικιστική θέση απέναντι στην ΕΕ. Μια ματιά στα κόμματα προς τα οποία διέρρευσαν οι ψήφοι της Αριστερής Συμμαχίας –τους ευρω-σκεπτικιστές και εθνικιστές Αληθινούς Φιλανδούς και τους φιλελεύθερους και φεντεραλιστές Πράσινους- αποδεικνύει ότι η βάση του κόμματος δεν αποτελείται μόνο από ευρω-σκεπτικιστές. Παρόλο που η απώλεια της μοναδικής έδρας στο ευρωκοινοβούλιο ήταν καταστροφική για το κόμμα, πρέπει να σημειωθεί ότι η έδρα αυτή χάθηκε οριακά. Η Αριστερή Συμμαχία παραλίγο να την κερδίσει χωρίς να έχει ευρω-σκεπτικιστή υποψήφιο στην κορυφή της εκλογικής λίστας. Και αυτό είναι άξιο ανάλυσης επίσης.
    Η ξεπερασμένη και ανδροκρατούμενη εικόνα
    Η πλειοψηφία των μελών της Αριστερής Συμμαχίας είναι άνω των 60, ενώ το ένα τρίτο είναι άνω των εβδομήντα ετών. Η πλειονότητα των μελών και των πολιτικών είναι άνδρες. Στις μεγάλες πόλεις, οι Πράσινοι είναι αυτοί που διαθέτουν την πλειοψηφία των γυναικών στην κοινοβουλευτική τους ομάδα, ενώ στις δημοτικές εκλογές κερδίζουν πολλές ψήφους από την Αριστερά. Μετά την παραίτηση της δημοφιλούς πολιτικού και αμφιλεγόμενης αρχηγού του κόμματος Suvi-Anne Siimes  το 2006, η Αριστερή Συμμαχία έχασε ακόμη περισσότερες γυναικείες ψήφους. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007, η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος παρουσιάζει τον ψηλότερο μέσο όρο ηλικίας και τη χαμηλότερη γυναικεία εκπροσώπηση (17,6%) από όλα τα κόμματα. Την ίδια στιγμή, η εκπροσώπηση των γυναικών στο Φιλανδικό Κοινοβούλιο ανήλθε στο ιστορικό ποσοστό του 41,5%.
    Ένα αντιφεμινιστικό ανακλαστικό γεννιέται στη Φιλανδική κοινωνία και αφορά και την ίδια την Αριστερά, μετά την άνοδο του ανδροκρατούμενου κόμματος των Αληθινών Φιλανδών. Σύμφωνα με πολλές αναλύσεις, η Αριστερά χάνει ψήφους γιατί χάνει τους άνδρες υποστηρικτές της. Για παράδειγμα, μετά τις ευρωεκλογές η Φιλανδική Εταιρεία Ραδιοφωνίας επικαλέστηκε μια δήλωση του Juha Eskelinen, διευθυντή του σοσιαλδημοκρατικού ιδρύματος πολιτικής σκέψης Kalevi Sorsa Foundation, σύμφωνα με την οποία: «οι εργάτες που συγκροτούν τη βάση του κόμματος έχουν αποξενωθεί από το SDP εξαιτίας των γυναικών που βλέπουν στην ηγεσία του». Αναλύσεις της Αριστερής Συμμαχίας τονίζουν αντίστοιχα ότι, για να επιβιώσει το κόμμα πρέπει να βρει νέους τρόπους προσέλκυσης των παραδοσιακών ανδρών εργατών.
    Αυτός ο στενός ορισμός του εργάτη –άνδρας βιομηχανικός εργάτης- καταδεικνύει μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της Αριστεράς: την ανικανότητά της να κατανοήσει τον μετασχηματισμό του καπιταλιστικού στον μεταφορντικό τρόπο παραγωγής, τη νέα ταξική σύνθεση και τη νέα υποκειμενικότητα του εργάτη.  Τα εργοστάσια μπορεί να κλείνουν, ταυτόχρονα όμως η σημασία του τομέα των υπηρεσιών γίνεται όλο και μεγαλύτερη τις τελευταίες δεκαετίες. Εμμένοντας στην έννοια του «παραδοσιακού εργάτη», η Αριστερά παραμελεί τους σύγχρονους εργάτες, χαρακτηριστικά των οποίων είναι η χαμηλά αμειβόμενη εργασία, η βραχυχρόνια σχέση εργασίας, η συχνή αλλαγή του τόπου και του τομέα εργασίας, η αυξανόμενη επισφάλεια και η δυσκολότερη συνδικαλιστική τους οργάνωση. Αυτοί οι εργαζόμενοι είναι πολύ συχνά γυναίκες και μετανάστες. Η Αριστερά έχει σχετικά λίγους υποστηρικτές στους κλάδους των νοσηλευτριών και των δασκάλων, για παράδειγμα, και αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με το επιχείρημα της ψευδούς συνείδησης.
    Η δεξιά και κυρίως οι Πράσινοι κατάφεραν να απευθυνθούν στους επισφαλώς εργαζόμενους και τις γυναίκες. Όταν είχαν το Υπουργείο Εργασίας, οι Πράσινοι εισηγήθηκαν κάποιες βελτιώσεις στο καθεστώς των επισφαλών εργαζόμενων, όπως κοινωνική ασφάλιση για τους ερευνητές που λαμβάνουν υποτροφίες. Πρότειναν αλλαγές στη νομοθεσία περί αδειών, έτσι ώστε οι βραχυχρόνια απασχολούμενοι να έχουν δικαίωμα σε αμειβόμενη άδεια που θα υπολογίζεται με αναλογικό τρόπο. Επιπλέον, κατασκεύασαν ένα δικό τους μοντέλο βασικού εισοδήματος, το οποίο σύμφωνα με αριστερές κριτικές αποτελεί απλώς μοντέλο παραγωγής περισσότερων χαμηλόμισθων στην αγορά εργασίας. Τελικά οι Πράσινοι, είναι μέρος ενός υπουργικού συμβουλίου που διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, καταργώντας σταδιακά την κλιμακούμενη φορολογία και αποδυναμώνοντας τον δημόσιο τομέα. Όμως, δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί μια αριστερή εναλλακτική λύση που να περιλαμβάνει κοινωνικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα απαντούν στις ανάγκες των επισφαλώς απασχολούμενων.
    Ελπίδες για μια νέα αρχή
    Την εβδομάδα που ακολούθησε την ήττα της Αριστερής Συμμαχίας στις ευρωεκλογές, ο αρχηγός του κόμματος Martti Korhonen παραιτήθηκε. Στις 27 ιουνίου συγκλήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του κομματικού συμβουλίου. Υπήρξαν δυο υποψηφιότητες για την αρχηγία, από δυο εκπροσώπους της νεότερης γενιάς, τους βουλευτές Paavo Arhinmaki (γεννημένο το 1976) και  Merja Kyllonen (1977). Μετά από μυστική ψηφοφορία, νικητής αναδείχθηκε ο αντιπρόεδρος του κόμματος Paavo Arhinmaki, με 34 ψήφους έναντι 20.
    Ο κόσμος θεωρεί τον Paavo Arhinmaki αριστερό πράσινο ριζοσπάστη. Όσο ήταν πρόεδρος της Αριστερής Νεολαίας, την περίοδο 2001-2005 αναμείχθηκε πολλές φορές σε αντιπυρηνικές επιδείξεις ισχύος καθώς και άλλες πολιτικές δράσεις. Μετά την εκλογή του στο Κοινοβούλιο το 2007, τόνισε επανειλημμένα τη σημασία που έχει η κλιματική αλλαγή στην ατζέντα της Αριστεράς. Όταν ήταν υποψήφιος για την προεδρία της Αριστερής Συμμαχίας είχε πει: «Δεν θα επιτρέψουμε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας εις βάρος του περιβάλλοντος».
    Η Αριστερή Συμμαχία υπήρξε επισήμως κοκκινοπράσινη από την ίδρυσή της το 1990. Όμως, η εικόνα του κόμματος χρειάζεται ένα πολιτικό λίφτινγκ. Υπάρχει στο κόμμα μια μειονότητα, με την κοινοβουλευτική ομάδα να αποτελεί τμήμα της, η οποία είναι υπέρ της πυρηνικής ενέργειας και αντιμετωπίζει τα περιβαλλοντικά ζητήματα ως περιθωριακά. Αυτό το στοιχείο έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές εναντίον της Αριστερής Συμμαχίας.
    Μετά την εκλογή του Paavo Arhinmaki, τα κυρίαρχα ΜΜΕ της Φινλανδίας δημοσίευαν πολιτικές εκτιμήσεις που προέβλεπαν μια ενδεχόμενη πολιτική στροφή ψηφοφόρων του SDP, των Πράσινων και των Αληθινών Φιλανδών προς την Αριστερή Συμμαχία. Ο Paavo Arhinmaki είναι ένα χαρισματικό δημόσιο πρόσωπο που ξέρει να χρησιμοποιεί την αριστερή ρητορική. Ορισμένοι μάλιστα, τον έχουν αποκαλέσει λαϊκιστή. Έχοντας την πολιτική του έδρα στο Ελσίνκι, κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη νέων ανδρών από τα προάστια, καθώς και άλλων κοινωνικών ομάδων, στις οποίες τη μεγαλύτερη δημοφιλία έχουν οι Αληθινοί Φιλανδοί.
    Οι προκλήσεις είναι πάντα ίδιες. Δεν αρκεί η Αριστερή Συμμαχία να εμφανίζεται μόνο ως «το αληθινό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς» όταν το SDP κλίνει προς τα δεξιά. Η Αριστερή Συμμαχία πρέπει να μπορέσει να καταρτίσει μια ολοκληρωμένη πολιτική και κοινωνική ατζέντα ανεξάρτητα από εκείνην του SDP ή των Πράσινων. Ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να είναι ο εκσυγχρονισμός της έννοιας του εργάτη. Η έννοια αυτή δεν μπορεί να ανταποκρίνεται μόνο στα χαρακτηριστικά των «παραδοσιακών βιομηχανικών εργατών» οι οποίοι στηρίζουν πλέον τους Αληθινούς Φιλανδούς. Πρέπει να γίνει μια βαθύτερη ανάλυση για την επισφάλεια, το φεμινισμό και τον καπιταλισμό. Στα επόμενα πέντε χρόνια, χωρίς επίσημη εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το κόμμα πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση για την αριστερή πολιτική απέναντι στην πολιτική της ΕΕ και να δημιουργήσει ισχυρότερα δίκτυα με άλλους διεθνείς και τοπικούς φορείς της Αριστεράς.

    Μετάφραση: Πόπη Αλεξοπούλου

    Η Λάρουρα Τουομίνεν εργάζεται στο Γραφείο Πληροφόρησης του Αριστερού Φόρουμ. Είναι επίσης μέλος του Κομματικού Συμβουλίου της Αριστερής Συμμαχίας.
             .   
     


Related articles